Bir sabah, el ele vererek yola çıktık Tülin’le… Her şeyi geride bırakıp o küçük köyde, hayatımızın yeniden yazılmasını umduk. Ama eski acılarımızı bırakmak, kaderin bizi tekrar sınamayacağı anlamına gelmiyordu.
Benim adım Figen. Bu, kızım Elif’le paylaştığım en zor yazın hikayesi; onu koruduğuma inanırken aslında yavaşça kaybettiğimin farkına vardım. Bu yaz, sevgi, korku ve suskunlukla sınanmış anne-kız ilişkisinin ve birlikte büyümeye dair acı bir yüzleşmenin öyküsüdür.
Bir sabah annemden gelen bir telefonla hayatım yeniden altüst oldu. Ailemdeki görünmez bağlarla yüzleşirken, gerçekte hangi rolün bana ait olduğuna karar vermem gerekiyordu. Bütün çocukluğumdan bu yana inşa ettiğim kimliğim ve ailemin benden beklediği kimlik arasındaki uçurumu her geçen saniye daha çok hissettim.
Annemin o gece bana söyledikleri kulaklarımda yankılanıyor hâlâ. Hayatımın en zor gecesinde, sırtımı hastanenin soğuk duvarına yaslamış, her şeyin bir anda altüst olduğunu anlamıştım. O sabah kendime sorular sorarken, hiçbir cevabın beni rahatlatmadığını gördüm.
Küçük bir apartman dairesinde, işsiz oğlum Cem için kendimi parçalarken aramızdaki bağın hem ağır hem de kopmak üzere olduğunun farkına vardım. Her gün, köşe bucak sakladığım suçluluk duygularımla, ailemin bana olan bakışlarındaki sertliği göğüslemeye çalışıyordum. Bütün iyi niyetimle verdiğim destek, oğlumun hayatına zarar mı veriyordu, yoksa anneliğin en doğal içgüdüsüyle hareket etmekte mi ısrarcıydım?
Hayatımın en zorlu döneminde, annem bana yıllardır tek sığınağım olan evi satmamı ve borç batağına saplanmış kardeşimi kurtarmamı emretti. Ancak bu istek, ailemizin içindeki eski yaraları yeniden açtı; şimdi hem ailemin beklentileriyle, hem de kendi değerlerimle savaşıyorum. İçimdeki öfke, kırgınlık ve çaresizlikle, hayatım boyunca kimsenin bana tanımadığı hakkımı korumak için mücadele ediyorum.
Kendimi birdenbire hasta kayınvalidemin bakımının ortasında buldum; ailem her şeyden önce benim vazgeçmemi bekliyordu. Aylar boyunca vicdan azabı, yorgunluk ve desteksizlik içinde boğuldum, sonunda hayatımı değiştiren bir karar almak zorunda kaldım. Egoistlik sandığım şeyin, aslında kendi benliğimi koruma çabası olup olmadığını sorgulamadan edemiyorum.
İlk gün babamın gözleri gözlerime vurduğunda, içimde bir şeylerin paramparça olduğunu hissettim. O an, ailemin ve kasabanın ağırlığıyla boğulacağımı biliyordum. Ama aşkımı, Onur’u seçmemin bedelini hiç bu kadar ağır ödeyeceğimi tahmin etmemiştim.
On iki yaşımda evlatlık annemle tanıştım. Eskiden yetimhanede yaşarken, onun yanında kendimi asla tam anlamıyla ailesinden biri gibi hissetmedim. Annem bana ölmeden önce gizemli bir hediye bıraktı ve ben öfkeyle onu parçaladım. İçinden çıkan mektup geçmişimle ilgili tüm bildiklerimi sarsarken, annemin bana ne kadar değer verdiğini ve beni nasıl koruduğunu anladım. Hayatımda ilk kez sevgiyle gözyaşı döktüm ve şimdi geçmişimi ve kendimi kabul etmenin eşiğindeyim.
“Baba, lütfen gitme!” Kapıda ağlayarak bana sarılan küçük Zeynep’in gözlerinden geçen korkuyu asla unutamayacağım. O gün, hayatımın dönüm noktası oldu. Her şey, bir çaydanlık sesiyle başladı. Evin sessizliğini bölen çığlık, dört çocuklu bir babanın, karısını kaybettikten sonra tek başına ayakta kalma savaşıyla birleşince… O acı dolu dakikalarda kimse yanımda değildi. Bir anda evimde devletin yetkilileri, yargılayan bakışlar… Çocuklar korkuyla arkamda saklanırken, ben çaresizce “Onları benden almayın, ne olur!” diye yalvardım. Bu şehirde yalnız bir baba olarak doğru olanı yapmaya çalışmak, her gün başka bir mücadele demek. Sistem mi, komşular mı, yoksa vicdanım mı daha acımasız?
O gün yaşanılanların ardında, söylediklerim ve sakladıklarım hâlâ aklımda yankılanıyor. Peki bir insan hata yapınca, tüm sevgisi bir anda hiç olur mu? Haklı olan kim?
Tüm gerçekleri, bu dramatik yolculuğun ardındaki sırları ve cevapsız soruları öğrenmek için yorumlara göz atmayı unutmayın! 👇👇
O gün mutfakta tek başıma koştururken, hayatımın hem en anlamlı hem de en sancılı kutlamasına hazırlanıyordum. Kocam İsmail’in doğum günüydü ama masadaki her tabak, her çatal beni yıllar öncesine, ailemizin dağılmaya başladığı o soğuk kış gününe götürüyordu. Çocuklarım gelecek, eski dostlarımızı da davet etmiştim ama içimde tarifi zor, derin bir boşluk vardı.
Her sabah yedi kırk beşte apartmanın kapısını çekip çıkan bir adamım. Hayatın bana bıraktıklarıyla, hatıralarımla ve pişmanlıklarımla yaşıyorum. Geçmişimle yüzleşirken, içimde hâlâ belki bir umut kıpırtısı arıyorum.
