Kocam İlker, beni ve çocuklarımızı on yıl önce ansızın terk etti. Şimdi, hiçbir şeysiz geri döndü ve affetmemi istiyor; içim yanıyor ama çocuklarım onu asla görmek istemiyor. Ne kalbim huzurlu ne de aklım, böyle bir ihanetten sonra ne yapmalıyım bilmiyorum.
On yıl boyunca hayatımı paylaştığım Esra, bir sabah hiçbir açıklama yapmadan terk etti beni. Ne onun yokluğuna ne de benliğimde bıraktığı derin boşluğa alışabilmiştim. Şimdi bir yıl sonra, yağmurlu bir gecede, kapımda ağlamaklı ve hamile halde belirince, yıllar önce başlayan bu hikâyemiz bambaşka bir yöne sürüklendi.
Hayatımın en sarsıcı günlerinden birindeyim. Eşim Gökhan’ın oğlu Baran, altı yaşındaydı beni ilk tanıdığında; annesi, onları bir gece ansızın bırakıp gitmişti. Şimdi, Baran’ın büyüyüşüne ve kadının tanımına dair düşüncelerle öz benliğimi sorguluyorum.
Bir akşam yemeğinde eşimin bana bıraktığı bir mektupla hayatım altüst oldu. O mektupta, başka bir kadına aşık olduğunu ve beni terk ettiğini öğrendim. O andan itibaren, ailemin ve kendi hayatımın paramparça oluşunu, içimdeki öfke ve çaresizlikle yüzleşerek anlatıyorum.
Annem ben çok küçükken öldü, babamla baş başa kaldık. Yıllarca sadece ona tutundum, ama o bir gün başka bir kadın ve çocuklar için beni terk etti. Şimdi yıllar sonra, kapımda ikinci bir şans istiyor. İçimdeki öfke, özlem ve hayal kırıklığıyla boğuşuyorum. Affetmeli miyim, yoksa kendi yoluma mı devam etmeliyim?
O gün, annem kapıyı arkasından kilitlediğinde, evdeki sessizlik içimi delip geçti. Babamın yokluğunda, annemin de gitmesiyle, kendimi bomboş bir evde, eski bir taburede otururken buldum. Hayatımın en zor anında, geçmişin yüküyle ve geleceğin belirsizliğiyle baş başa kaldım.
Babamın gidişiyle başlayan yalnızlığım, yıllar sonra onunla tesadüfen karşılaşmamla yeniden alevlendi. Onun beni hatırlamaması, doğum günümü unutması içimdeki eski yaraları tekrar kanattı. Şimdi, geçmişin gölgesinde, ailemle ve kendimle yüzleşmek zorundayım.
Benim adım Pınar, bir hastanede hemşireyim. Geçenlerde servise yaşlı bir kadın yatırıldı; neşeli, ince yapılı, hayat dolu biriydi. Onunla geçirdiğim günler, aile bağlarının ne kadar kırılgan olabileceğini ve bir annenin evladından nasıl vazgeçemediğini bana bir kez daha gösterdi.
Kocam beni yeni doğmuş kızımla terk ettiğinde, hayatım altüst oldu. O sıradan akşam, kayınvalidemin kapımı çalmasıyla her şey daha da karmaşık bir hal aldı. Onun yaptığı teklif, beni hem korkuttu hem de çaresizliğimi yüzüme vurdu.
On gün önce hayatımda her şey yolundaydı; eşimle birlikte İstanbul’da küçük ama sıcak bir evde yaşıyorduk. Bir akşam işten döndüğümde evdeki sessizlik ve eksiklik, hayatımın en büyük kırılma anı oldu. Şimdi, kaybolan eşyaların ve sessizliğin içinde, geçmişin izlerini ve geleceğin belirsizliğini sorguluyorum.
Benim adım Elif. Hayatımın en büyük hayal kırıklığını, en çok güvendiğim insanın bana yaşattığı ihaneti anlatacağım. Oğlumuzun doğumundan sonra eşimin beni ve bebeğimizi terk edip annesinin yanına sığınmasıyla dünyam başıma yıkıldı.
Adım Zeynep. Yıllarca eşim Hasan’ın gölgesinde, onun kararlarına boyun eğerek yaşadım. Bir gün, Hasan bizi terk ettiğinde, kızım Elif’le birlikte hayata tutunmak için kendi gücümü bulmak zorunda kaldım. Bu hikaye, bir Anadolu köyünde, kadın olmanın ağırlığı ve yeniden doğuşun sancılı yolculuğu üzerine.
