Bir gece, kız kardeşim Ayşe’nin on sekizinci yaş günü sürpriz bir nişan itirafıyla sarsıldı. Ailemizin huzuru darmadağın olurken, saklanan sırlar ve eski yaralar ortaya çıktı, beni ailem, sevgi ve sadakat hakkında bildiğim her şeyi sorgulamaya itti. O geceden sonra, insanın gerçek mutluluk uğruna nelere cesaret edebileceği konusunda kendimi acımasız bir şekilde sorguladım.
Bir gece yarısı, annemle birlikte gök gürültüsünden korkup küçük banyo penceresinin altında titreyerek saklandık. Hayatımda hep beni koruyan annem, o gün bana ilk defa korkuyla sarılmıştı; oysa her gece başımızı sokacak başka bir yer aramak zorunda kalmamızın sebebi, babamın bizi çoktan terk edip yeni bir hayata başlamış olmasıydı. Kendimi hem yabancı bir diyarda hem de kendi evimizde yabancı biri gibi hissettiğim bu uzun yolculukta, yalnızlığım ve insanlardan saklanan hikâyem içime birikiyordu.
Kırk yaşına bastığım gün, apartman dairesinde tek başıma ağlarken, sesimi sonunda duyanların olacağına dair ufacık bir umutla yazıyorum bunları. Hayatım boyunca inandığım yalanların ve boş vaadlerin bedelini ödemekten bitap düştüm. Eğer geçmişte tek bir kararımı değiştirme şansım olsaydı, belki bu harabe kalple, kupkuru bir yalnızlıkla baş başa kalmazdım.
Annemin o gece bana söyledikleri kulaklarımda yankılanıyor hâlâ. Hayatımın en zor gecesinde, sırtımı hastanenin soğuk duvarına yaslamış, her şeyin bir anda altüst olduğunu anlamıştım. O sabah kendime sorular sorarken, hiçbir cevabın beni rahatlatmadığını gördüm.
