O gün kapısından adım attığım kilisede üzerime dikilen bakışları hissetmemle her şey başladı. Bir bakıcının bir evsizle evlenmesi, insanların tahammül sınırlarını zorladı; alaylar, fısıltılar etrafımızda dolaştı. Ama ben Zeynep olarak, inatla kalbimin sesini takip ettim ve gözyaşları içinde, o mikrofonun başında Emrah’ın anlatacaklarını bekledim. Annemin gözlerindeyse gururdan çok korku vardı; ailemin hayallerinden artık apaçık kopmuştum. O gün herkes bizimle alay etti, ama Emrah konuşmaya başladığında kilisede hayat bir anlığına tamamen durdu.