Kendimi birdenbire hasta kayınvalidemin bakımının ortasında buldum; ailem her şeyden önce benim vazgeçmemi bekliyordu. Aylar boyunca vicdan azabı, yorgunluk ve desteksizlik içinde boğuldum, sonunda hayatımı değiştiren bir karar almak zorunda kaldım. Egoistlik sandığım şeyin, aslında kendi benliğimi koruma çabası olup olmadığını sorgulamadan edemiyorum.
Hayatımın en büyük yüzleşmesini, sevdiğim kız Zeynep’in evinde, kot pantolonum nedeniyle yaşadım. O evde, annesi Nevin Hanım’ın koyduğu kurallar, birey olmanın önünde bir duvar gibiydi. O akşam, aile içi çatışmalarla, bastırılmış hüzünlerle ve cesaretimi topladığım unutulmaz bir isyanla, kendimi buldum.
Yıllardır makyaj yapmayı seven bir kadınım. 70 yaşımda bile aynaya baktığımda kendimi iyi hissetmek için rujumu sürerim. O gün, gelinim Elif’in sözleriyle sarsıldım. Ailemdeki çatışmalar, yaşlılık algısı ve kadın olmanın yüküyle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, kendi değerimi ve mutluluğumu savunmak için içsel bir mücadele veriyorum.
O akşam, İstanbul’un en lüks restoranında, hayatımın en aşağılayıcı anlarından birini yaşadım. Bir Şeyh, beni küçümseyerek Arapça hakaretler savurdu; ama onun bilmediği bir şey vardı: Arapçayı ana dilim gibi konuşuyordum. O an, içimde yıllardır biriktirdiğim öfke ve gurur patladı. Ona, herkesin önünde, kusursuz bir Arapçayla cevap verdim ve gözlerindeki şaşkınlığı gördüm. O gece, sadece bir garson olmadığımı, her insanın bir hikayesi olduğunu herkese gösterdim.
Hayatım boyunca insanların bakışlarına, fısıltılarına alıştım ama o gün, Atatürk Havalimanı’nda başlayan yolculuğumda yaşadıklarım bambaşkaydı. Uçağa binerken, ilk sırada oturan takım elbiseli adamın küçümseyici bakışları ve alaycı sözleriyle karşılaştım. Onun için ben sadece fazla kilolu, sıradan bir kadındım; o ise parası ve kibriyle herkesten üstün olduğunu sanıyordu. Ama kim olduğumu, neler başardığımı, o an kimsenin bilmediği bir sırrı taşıdığımı bilmiyordu. O gün, hayatımın en büyük sınavlarından birini verirken, herkesin önünde gerçek değerimin ne olduğunu gösterecektim.
Bir perşembe sabahı, oğlum ve gelinim beni İstanbul Havalimanı’nda parasız ve çaresiz bıraktı. Onlar, nihayet benden kurtulduklarını sanırken, ben gizlice avukatımla buluşmaya gidiyordum. Bu, aile baskısından kurtulma ve kendi hayatımı geri alma mücadelemin hikayesi.
O gece, ablamın düğün salonunun önünde, yağmurun altında tek başıma beklerken hayatımın en acı anlarından birini yaşadım. Başarısız olduğum için davet edilmediğim o düğün, ailemizin yıllardır süren kırgınlıklarının doruk noktasıydı. Annemin gözlerindeki utancı, babamın sessizliğini ve ablam Elif’in bana bakmaktan kaçınışını asla unutamayacağım. O gece yaşananlar, sadece bir düğün değil, bir ailenin parçalanışının hikayesiydi. Şimdi, yıllar sonra hâlâ kendime soruyorum: Bir insanın değeri, gerçekten de başarıyla mı ölçülür?
Kocam Murat, sürekli olarak komşumuz Zeynep’in yemeklerini örnek gösteriyor ve benim neden onun gibi yemek yapmadığımı soruyor. Oysa Zeynep ev hanımı, ben ise sabahın köründen akşamın karanlığına kadar çalışan bir kadınım; buna rağmen ailemi bir arada tutmaya çalışıyorum. Bu hikaye, sevgiyi sadece sofrada değil, hayatın her anında göstermenin ne demek olduğunu anlatıyor.
Bir sabah annemle yaşadığım büyük tartışmanın ardından, gözyaşlarım yanaklarımı yakarken kendimi evimde bir yabancı gibi hissettim. Çocukluğumdan beri her şeyim vardı, ama hiçbir zaman kendi hayatımı seçme hakkım olmadı; annem ve babam her adımımı kontrol etti, her kararımı onlar verdi. Şimdi ise, bana ‘Bu evin hanımı ol’ dediklerinde, aslında kendi hayatımın hiçbir köşesinde söz hakkım olmadığını acı bir şekilde anladım.
Hayatım boyunca, hep arka planda kalmaya alışmıştım; babam okulun hademesi olduğu için arkadaşlarımın alaylarına maruz kalıyordum. Ama mezuniyet balosunda, kimsenin beklemediği bir şekilde ortaya çıkınca, herkesin bana bakışı değişti. O gece, sadece kendimi değil, babamı da gururlandırdım ve hayatımın en büyük dersini aldım.
Babamın bana ‘Balkabağım’ dediği çocukluğumdan, ailemdeki erkeklik rollerinin gölgesinde büyüdüm. Evlendiğimde, babamın kocasına karşı tavrı ve aile içi çatışmalar, kendi kimliğimi bulmamı zorlaştırdı. Şimdi, geçmişimle yüzleşirken, kendi ailemde farklı bir yol açmaya çalışıyorum.
Küçük kardeşim Efe’ye bakmak zorunda kaldığım o yaz, ailemizin gerçek yüzüyle yüzleştim. Annem ve babamın ilgisizliği, Efe’nin sessiz çığlıkları ve benim çaresizliğim, hayatımın en zor sınavı oldu. Şimdi geriye dönüp baktığımda, çocukların yalnızca büyümekle insan olmadığını, sevgi ve ilgiyle yoğrulmaları gerektiğini acı bir şekilde anlıyorum.
