Benim adım Elif. Bu, babaannem Şerife’nin hikâyesi; dedemin vefatından sonra sessizliğe gömülen, ailesi tarafından unutulan bir kadının hikâyesi. Onun acısını aileme anlatmaya çalıştım ama her çabam havada asılı kaldı; bu hikâye, kalp kırıklığı, aile çatışması ve bir gün birinin gerçekten dinleyeceğine dair umudun hikâyesi.
Adım Mehmet. Yetmiş iki yaşındayım ve küçük bir kasabanın kenarındaki eski evimde yalnız yaşıyorum. Bir zamanlar oğlumun neşesiyle dolup taşan bu evde, şimdi sessizlik ve geçmişin yankılarıyla baş başayım. Oğlum kendi ailesini kurduğunda, hayatında bana yer kalmadığını acı bir şekilde fark ettim.
Her şey, annemin doğum gününde aramamasıyla başladı. Çocuklarımın gözlerindeki o kırgınlığı, çaresizce açıklamaya çalışırken kendi içimde de annemin yokluğunun ağırlığıyla savaşıyorum. Aile bağlarının kopuşunu, bir annenin sessizliğinin evde nasıl yankılandığını anlatıyorum.
Bir parkta, oğlumun bana yabancı gibi bakışıyla sarsıldım. Yıllarca onun için her şeyimi feda ettim, ama şimdi hayatında bir hiçim. Anne sevgisinin bir aileyi bir arada tutmaya yetip yetmediğini sorguluyorum.
Ben Gülten, 76 yaşında bir emekli öğretmenim. Yıllarca çocuklarım ve torunlarım için yaşadım, ama şimdi hepsi çok yakınlarda olmalarına rağmen beni unuttular. En umutsuz anımda hayatımı değiştiren bir olay yaşadım.
Bir akşam yemeğinde çocuklarımın gözlerinde kendimi göremediğim o an, hayatımın en acı gerçeğiyle yüzleştim. Yıllarca onlar için didinip, kendimi unuttum; ama onlar, beni bir akşamda unutuverdi. Şimdi, anneliğin görünmeyen yükünü ve sessiz çığlıklarını anlatıyorum.
Bugün doğum günüm. Eşim Murat’ın hazırladığı sürpriz akşam yemeğiyle eve döndüm, ama içimdeki boşluk ve annemin yıllardır süren sessizliği, her şeyin önüne geçti. Bir kartın, bir kelimenin, bir özrün eksikliğiyle büyüyen bir hayatı anlatıyorum.
