Her sabah uyanırken içimde bir huzursuzluk, bir gerginlik var; yine hangi laf sokmalara, hangi imalılara dayanacağım bilmiyorum. Kendi evim yok, kendi hayatımı kurmaya çalışıyorum, ama ne yesem yorum, hangi elbisemi giysem eleştiri. Bazen nefesimin bile annemden yana olduğunu düşünürken, eşimle aramızda kalan ince sınırın giderek inceldiğini hissediyorum.
Eve nefes nefese girdim, ellerimi aceleyle yıkadım ve mutfağa koştum. Annemle babam masada oturuyordu, gözleriyle beni süzüyorlardı. Onlara birazdan hayatımızı değiştirecek birini tanıdığımı anlatacaktım, ama içimdeki heyecan ve korku birbirine karışmıştı.
Ben, 56 yaşında, hayatını yeniden kurmuş bir kadınım. Boşandıktan sonra huzurumu buldum ve kimse için feda etmeye niyetim yok. Şimdi, oğlumun evlenmesiyle birlikte, toplumun benden beklediği fedakârlıklarla yüzleşiyorum.
Hayatımın en zor kararını, kaynanamın baskısıyla almak zorunda kaldım. Eşimle birlikte şehirden uzak, istemediğimiz bir eve taşındık ve ailemizin huzuru bir anda yok oldu. Şimdi, güvenin ve sevginin sınandığı bu noktada, her şeyin düzelip düzelemeyeceğini sorguluyorum.
Hayatımın en zor anında, kaynanamın evliliğimi nasıl parçaladığını ve yıllar sonra kaderin bizi tekrar nasıl bir araya getirdiğini anlatıyorum. Üniversite yıllarında başlayan aşkımız, aile baskısı ve önyargılar yüzünden paramparça oldu. Ama bazen hayat, en beklenmedik anda ikinci bir şans sunabiliyor.
Adım Zeynep. Otuz beş yaşında, iki çocuk annesi ve evli bir kadınım. Kayınvalidemle geçirdiğim bir yaz tatili, ailemde yıllardır biriken sessiz sorunları gün yüzüne çıkardı ve hayatımı kökten değiştirdi.
