Her sabah uyanırken içimde bir huzursuzluk, bir gerginlik var; yine hangi laf sokmalara, hangi imalılara dayanacağım bilmiyorum. Kendi evim yok, kendi hayatımı kurmaya çalışıyorum, ama ne yesem yorum, hangi elbisemi giysem eleştiri. Bazen nefesimin bile annemden yana olduğunu düşünürken, eşimle aramızda kalan ince sınırın giderek inceldiğini hissediyorum.
Kayınvalidemle yaşadığım çatışmalar, bilgisayar başında geçirdiğim saatler yüzünden evde huzursuzluğa yol açıyordu. Onun sürekli eleştirileriyle baş etmeye çalışırken, bir gün ona verdiğim küçük bir hediye her şeyi değiştirdi. Şimdi geriye dönüp baktığımda, bir insanın önyargılarının nasıl bir anda yıkılabileceğini düşünüyorum.
Bir sabah, pazarda elma tezgahının önünde üç kadın olarak karşılaştık. Her birimizin hayata ve o anki duruma bakışı bambaşkaydı; kimimiz umutsuzlukla, kimimiz şükürle, kimimiz ise umutla yaklaştık. Bu kısa karşılaşma, hayatın ve insanların ne kadar farklı pencerelerden bakabildiğini bana derinden hissettirdi.
