Bunu daha ne kadar sürdürebilirim? Ellerim titreyerek cüzdanımı masanın üstüne bıraktım. Cüneyt hâlâ pencerenin önünde telefonunu karıştırıyordu, sanki hiçbir şey olmamış gibi.

Dışarıda yağmur damlaları camda izler bırakıyordu, içerisi ise kelimelerle örülmüş sessizlikle donmuştu. Hem aşkı hem parayı tek başıma taşırken ne zaman pes edeceğimi bilmiyordum. Her seferinde, hesap ödenecek olduğunda, Cüneyt’in gözleri nedense başka yöne kayıyor, bana kocaman bir “sen halledersin” bakışıyla bakıyordu.

Gücüm kalmadı. Bir tarafta sevgimin ağırlığı, diğer tarafta bu adaletsizliğin yarattığı öfke… Yaşadıklarımı anlatmaya cesaretim hiç olmadı. Ama bugün, burada, ilk defa hissettiklerimi paylaşmaya karar verdim.

“Bundan sonra neler oldu?” diye merak ediyorsan, tüm gerçekleri aşağıdaki yorumlarda görebilirsin. 👇🕯️