Hayatımın en zor hikayesi bu, çünkü aşk sandığım şeyin nasıl bir acıya dönüştüğünü buraya döküyorum. Bir zamanlar yürekten inandığım, hayatımın anlamı sandığım duygular, sonunda beni bitmek bilmeyen bir boşluğa sürükledi. Küçücük bir Anadolu kasabasında başladım bu hikâyeye; şimdi ise, hissettiklerimle baş başa, geçmişin hayaletleriyle yüzleşiyorum.
Her sabah yedi kırk beşte apartmanın kapısını çekip çıkan bir adamım. Hayatın bana bıraktıklarıyla, hatıralarımla ve pişmanlıklarımla yaşıyorum. Geçmişimle yüzleşirken, içimde hâlâ belki bir umut kıpırtısı arıyorum.
Hayatım boyunca annemle aramızda hep bir duvar vardı. Onun sessizliği, ailemizin en büyük sırrıydı ve ben bu sırrın gölgesinde büyüdüm. Şimdi, yıllar sonra, geçmişin yükünü omuzlarımda hissederken, annemin neden sustuğunu anlamaya çalışıyorum.
Bir sabah, bavulumu kapatırken ellerim titriyordu. Eşim Zeynep’in ailesine, Anadolu’nun küçük bir kasabasına doğru yola çıkacaktık; içimdeki huzursuzluk, yıllardır yüzleşmekten kaçtığım anıların ağırlığıyla büyüyordu. Altı yaşındaki oğlumuz Emir’in heyecanı ise, bu yolculuğun benim için ne kadar zor olacağını daha da belirginleştiriyordu.
Bir akşam aile yemeğinde, kardeşimin yeni eşiyle göz göze geldiğimde içimde fırtınalar koptu. Sadık bir eş ve iki çocuk babası olarak, hislerimle yüzleşmek zorunda kaldım. Bu hikaye, yasak duygularla mücadele ederken aile bağlarının ve vicdanın sınandığı bir hayat yolculuğu.
Hayatım boyunca aşkı hissetmeyi, birine gerçekten bağlanmayı başaramadım. Herkesin kolayca âşık olduğu, kalbinin çarptığı anlar bana hep yabancıydı; sanki içimde bir eksiklik vardı. Bir gün, geçmişten gelen bir mektup ve ailemin üzerimdeki baskısı, hayatımı altüst etti.
O gün, annem kapıyı arkasından kilitlediğinde, evdeki sessizlik içimi delip geçti. Babamın yokluğunda, annemin de gitmesiyle, kendimi bomboş bir evde, eski bir taburede otururken buldum. Hayatımın en zor anında, geçmişin yüküyle ve geleceğin belirsizliğiyle baş başa kaldım.
Bir sabah annemin odasında bulduğum eski bir mektup, hayatımın akışını değiştirdi. O mektupta yazanlar, ailemizin yıllardır sakladığı bir sırrı ortaya çıkardı ve ben, bu gerçekle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, geçmişin gölgesinde, kendi yolumu bulmaya çalışıyorum.
Bugün, hiçbir şeyin doğrudan canımı yakmadığı ama her şeyin içimi sıktığı o günlerden biriydi. İzmir’in eski Kemeraltı Çarşısı’nda, otobüs durağında elimde sigaram, rüzgardan ateşi korumaya çalışırken, diğer elimle eski bez çantamı sımsıkı tutuyordum. Çantamda ne değerli bir şey vardı, ne de ağır bir yük; ama sanki bütün hayatımın yükü orada asılıydı.
Yirmi yıldır en yakın arkadaşım Zeynep’e olan duygularımı içimde sakladım. Onu kaybetme korkusuyla, hislerimi asla açıkça söyleyemedim. Bir gün, aramızdaki sessizliği bozan bir bakış, her şeyi değiştirdi.
Bir sabah annemin gözlerimin içine bakıp, ‘Bizi ne zaman göreceksin, oğlum?’ demesiyle hayatımın en zor dönemine girdiğimi anladım. Hem işte başarılı olmaya çalışıyor, hem de ailemin benden beklediği evlat olmaya çabalıyordum; ama ikisinin arasında eziliyordum. İnancım ve dua, bu karmaşanın içinde bana yol gösterdi, ama her şey sandığınız kadar kolay olmadı.
Hayatımın son demlerinde, beklenmedik bir ziyaretçiyle yüzleşmek zorunda kaldım. Kırık dökük bir bankta, geçmişin yüküyle boğuşurken, eski bir dostun gelişiyle içimdeki fırtınalar yeniden koptu. Şimdi, yıllardır sakladığım sırlar ve pişmanlıklar, bir gecede gün yüzüne çıktı.
