Uyanışım, yirmi yıllık bir uykunun ardından hastane odasında başladı. Eşim, Okan, gözlerinde mutluluk ve korku karışımı bir bakışla bana bakarken, bedenimde hissettiğim zayıflıkla gerçek dünyaya dönmenin ağırlığını yaşadım. O kadar yıl boyunca oğlum Yusuf’u büyüyemeden, kocamı yalnız bırakarak kaybettiklerimle yüzleştim. Ama uyanmamı sağlayan bir çocuktu: mahallemizin yoksul ama yürekli çocuğu Salih. Şimdi, onca geçen yıldan sonra hayata yeniden tutunmak mümkün mü?