Saat sekizi on sekiz geçiyordu ve ben, Elif Güneş, otuzuncu kattaki devasa toplantı salonunda ellerim titreyerek bekliyordum. Müdürüm Tolga Bey, her zamanki keskin bakışları ve buzu andıran ses tonuyla odaya girdiğinde, içimdeki güçlü kadının yerini sanki küçücük, korkak bir kız çocuğu aldı. Tüm ekibin önünde yaptığım küçük hatayı abartarak beni aşağıladı, ‘Kimseyle yapma bu işi! Bir daha asla bu ekiple çalışmanı istemiyorum!’ diye bağırdı. O an hayallerim, emeğim, saygınlığım saniyeler içinde paramparça olurken Tolga Bey’in sözleri kulaklarımda yankılandı ve tüm dengeler altüst oldu. Bugün sizlere, bir kadının toplum karşısında nasıl ayakta kalmaya çalıştığını, gurura ve güce dayalı sistemin nasıl bir anda çökebileceğini anlatmak istiyorum.