Telefonun ucunda annemin sesi vardı. “Yarın akşam misafirlerimiz var, ona göre hazırlan,” dediğinde, içimde ne varsa bir anda ayağa kalktı sanki: Eski korkularım, çocukluğumun buruk hatıraları, aile sofrasında sessizce avuçlarımı sıktığım anlar… Yıllardır uzak durduğum o köy evine, ailemin huzurunda yine ‘yabancı’ hissetmekten korkuyordum.
Ama bu kez kararımı verdim: Geçmişimden kaçmak yerine onunla yüzleşmeye hazırdım…
Daha ben kapıdan girer girmez neler yaşandı, annemin bakışlarından hangi eski sırlar ortaya çıkmak üzereydi, nefesimi tutarak izledim. Herkes, sanki ağız birliği etmişçesine, çoktan suskun kalmış gerçekleri yok sayıyor, ama ben bu defa susmaya niyetli değildim.
O akşam sofrada beni bekleyen sürpriz ve annemin gözyaşlarının ardındaki asıl sebep…
Devamı için yorumlara göz atmayı unutmayın! 💭👇