Oğlum Yusuf’un hayata gelişiyle birlikte ailemin bana verdiği sözlerin nasıl havada asılı kaldığını ve annemin, en çok ihtiyaç duyduğum anda nasıl görünmez olduğunu yaşadım. Bu hikâyede, güvenle örülü aile bağlarının nasıl sıradan bir günah gibi sessizce kırılabileceğini ve insanın bir çocukla baş başa kalınca içindeki öfke ve yalnızlıkla nasıl yüzleştiğini anlatıyorum. Çok mu saf davrandım, yoksa bizim ailelerimiz aslında hiç değişmedi mi, onları hep kendimizce hayal ettiğimiz gibi mi görmek istiyoruz?