En yakın arkadaşım Elif anne olduktan sonra hayatımız tamamen değişti. Bir zamanlar ayrılmaz olan dostluğumuz, şimdi bebek ağlamaları, uykusuz geceler ve değişen öncelikler arasında kaybolmaya başladı. Şimdi düşünüyorum: Bu yeni dönemde dostluğumuz ayakta kalabilir mi, yoksa vedalaşma zamanı mı geldi?
Bir sabah annemin mutfakta yere yığıldığını gördüğümde hayatım altüst oldu. O güne kadar ailemizde işlenmiş etin ne kadar tüketildiğini hiç sorgulamamıştım. Babamın ‘Bir şey olmaz, herkes yiyor’ diye savunduğu alışkanlıklarımız, annemin hastalığıyla yüzleşmemize neden oldu. Hastane koridorlarında geçen uykusuz gecelerde, geçmişteki seçimlerimizi sorguladım. Şimdi, her lokmanın ardında bir hikaye, bir pişmanlık ve bir umut taşıyorum.
Yıllar sonra baba ocağına döndüğümde, her şeyin değiştiğini, annemin gözlerinde ise hiç sönmeyen bir özlemin kaldığını gördüm. Eski dostluklar, aile bağları ve kasaba hayatının ağırlığı arasında sıkışıp kaldım. Kendimi, geçmişimle yüzleşirken buldum ve hayatın bana sorduğu en zor soruyla baş başa kaldım.
