Bir akşam eve yorgun döndüğümde, eşim Emre’nin koltukta uzanmış rahat tavrıyla karşılaştım. Kayınvalidemin ‘Emre mükemmel bir koca’ sözü, yıllardır içimde biriken sessiz öfkeyi ve boşluğu yüzüme çarptı. O günden sonra hayatım değişti; gerçekten ‘yeterince iyi’ olmak yeterli miydi, bunu sorgulamaya başladım.