Bir sabah, mutfakta kırılan bir fincanın sesiyle uyanıyorum ve eşimin öfkesini yeniden iliklerime kadar hissediyorum. Yıllardır süren baskı ve kontrolün gölgesinde, kendi benliğimi ararken yaşadığım içsel çatışmaları anlatıyorum. Bu hikâye, suskunlukların ve görünmeyen yaraların arasında kaybolan bir kadının kendini bulma mücadelesi.
Bir akşam iş çıkışı, hayatımın en zor kararını vermek üzereydim. Annemle babamın bitmeyen kavgaları, İstanbul’un boğucu kalabalığı ve içimde büyüyen yalnızlıkla baş etmeye çalışıyordum. O gün, asansörde yaşadığım bir an, hayatımın yönünü değiştirdi.
Hayatım boyunca babamın sevgisini kazanmak için çabaladım. Evimizin içinde yükselen sesler, annemin suskunluğu ve babamın yabancılara gösterdiği yüz beni hep sorgulattı. Gerçeklerle yüzleştiğimde ise, içimdeki boşluk daha da büyüdü.
Otuz altı yaşında, üç çocuk annesi bir kadın olarak, evliliğimde yaşadığım görünmez acıları ve yalnızlık korkusunu anlatıyorum. Eşim Engin’in küçümseyici sözleri ve davranışlarıyla mücadele ederken, çocuklarım için güçlü kalmaya çalışıyorum. Bu hikaye, bir kadının görünmeyen yaralarını ve toplumun sessizliğini sorguluyor.
Babamın alkol bağımlılığıyla mücadele ettiğim, ailemin dağılma sürecinde yaşadıklarımı ve kendi kimliğimi bulma çabamı anlatıyorum. Her gün eve dönerken içimde büyüyen korku ve umutsuzlukla yüzleşmek zorunda kaldım. Bu hikaye, bir çocuğun sessiz çığlığının, toplumun görmezden geldiği acıların sesi olmasını umuyorum.
Ben Elif. İstanbul’un arka sokaklarında, kimsenin umursamadığı bir kız olarak büyüdüm. Hayatım boyunca yokluk, yalnızlık ve aile içi çatışmalarla mücadele ettim; şimdi ise geçmişimle yüzleşip, gerçekten kim olduğumu bulmaya çalışıyorum.
Kocamın beni evden kovduğu o gece, hayatımın bittiğini sandım. Yıllar sonra ise, o gecenin bana yeni bir hayat sunduğunu fark ettim. Şimdi geriye dönüp baktığımda, yaşadığım acıların beni ben yaptığını görüyorum.
Kızım Elif liseyi bitirdiği gün, yıllardır içimde biriktirdiğim cesaretle evden kaçtım. Herkes beni suçladı, kimse yaşadıklarımı sormadı. Şimdi, geçmişin gölgesinde, kendi sesimi bulmaya çalışıyorum.
Çocukluğumda, Ankara’nın kenar mahallelerinden birinde, kiralık bir evde ailemle yaşarken, yan komşumuz Zeynep’in hiç dinmeyen açlığına ve babasının alkol batağına tanık oldum. Onunla paylaştığım ekmekler, annemin gizli bakışları ve çaresizliğimiz, bana insanın yardım etme isteğiyle sınırlandığı duvarları gösterdi. Bu hikaye, bir çocuğun gözünden, başkasının hatalarının gölgesinde büyüyen bir hayatı ve vicdanın sessiz sorularını anlatıyor.
Hayatımın en zor vedasını, en yakın dostum olan köpeğim Zeytin’le yaşadım. Annemle babamın ayrılığı, ekonomik sıkıntılar ve aile içi çatışmalar arasında, Zeytin bana umut olmuştu. Şimdi ise, onu başkasına bırakmak zorunda kalınca, içimdeki boşlukla yüzleşiyorum.
Kızım Elif lise diplomasını aldığı gün, yıllardır içimde biriken korku ve umutsuzlukla, kocamdan kaçtım. Herkes beni suçladı, köyde adım çıkmıştı; ama kimse evimizin içinde yaşananları bilmiyordu. Şimdi, geçmişin gölgesinde, doğru mu yaptım diye kendime soruyorum.
Çocukluğumun karanlık gölgesinde, annemin sevgisizliğiyle büyüdüm. Hiçbir zaman mutlu bir anım olmadı, umutlarım hep yarım kaldı. Şimdi, yıllar sonra, içimdeki acıyı ve affetmenin mümkün olup olmadığını sorguluyorum.