Her gün sabah ezanıyla uyanıp, gece yatana kadar hem annelik, hem öğrenci, hem de çalışan kadın olmanın yükünü sırtlanıyorum. Kocam Mesut hiçbir şeyi umursamadan evde pineklerken, yavaş yavaş kendimi, hayallerimi ve umudumu kaybediyorum. Acaba bir kadının taşıyabileceği yükün bir sınırı var mı, yoksa hayat beni hiç sorgusuz, sonsuzca ezmeye devam mı edecek?