Benim adım Ayşe. Torunum Elif’i o gece bana emanet etmişlerdi; kendimi her zaman dünyanın en iyi babaannesi sanırdım, ta ki Elif ağır hastalanana kadar. O andan itibaren ailemde hiçbir şey eskisi gibi olmadı; her gün vicdan azabı, sevgi ve affedilme umuduyla yaşadım. Şimdi hikâyemi paylaşırken, belki de ilk kez kendimi gerçekten affedebileceğim.
Hayatımın en sessiz günüydü; postacı elimdeki titrek zarfı uzattığında nefesimin sesi bile yankılanıyordu evde. Sadece bir satır vardı: ‘Anne bekliyor. Huşun altındaki ev. Sessizlik son değil.’ Yıllardır kapanmış bir kapının önünde, çocukluğumun gölgesinde, yüzleşmekten korktuğum geçmişime doğru yola çıkarken, içimde bir fırtına esiyordu.
Hayatımın en zor günü annemi bir huzurevine teslim ettiğim gündü. Onun gözlerindeki sitem, kırgınlık ve keder, içimde derin bir iz bıraktı. Şimdi, bu kararımdan dolayı her gün vicdan azabı çekiyor ve yaptığımın doğru olup olmadığını sorguluyorum.
