Ben, Emine Yıldız, altmış üç yaşında, İstanbul’da iki odalı bir evde yaşayan bir dulum. Oğlum Murat ve gelinim Zeynep’i evime aldığımda, hayatımın en zor kararını verdiğimi bilmiyordum. Şimdi, aile bağları, fedakârlık ve yalnızlık arasında sıkışıp kalmış bir anneyim.
Kardeşim Baran’ın polis şiddeti sonucu hayatını kaybetmesiyle dünyam başıma yıkıldı. Adalet arayışımda ailemle, toplumla ve kendi içimde büyük çatışmalar yaşadım. Bu hikaye, kaybın, öfkenin ve umudun iç içe geçtiği bir yolculuğun anlatısıdır.
Hayatım boyunca annem ve babamın boşanmasının gölgesinde büyüdüm. Babamın yeni eşiyle kurduğu evde, her şeyim tamdı ama kalbimde bir eksiklik vardı. Şimdi kendi düğünümde verdiğim bir karar, ailemde yıllardır biriken kırgınlıkları gün yüzüne çıkardı.
Pazar sabahı oğlumun kapısında elimde yemeklerle beklerken, bana kapıyı açmamasıyla hayatımda ilk defa bu kadar çaresiz hissettim. Yıllarca onun için her şeyimi feda ettim, ama şimdi aramızda görünmez bir duvar var. Bu hikaye, bir annenin sevgisinin ve fedakarlığının bazen neden yeterli olmadığını sorgulama çabasıdır.
Torunumun doğumuyla hayatımda yeni bir sayfa açılacağını sanmıştım. Ancak gelinimin bana karşı soğuk ve mesafeli tavırları, oğlumun arada kalışı ve ailemizin giderek yabancılaşması içimi acıtıyor. Her gün torunumu kucağıma almayı hayal ederken, sadece fotoğraflarla yetinmek zorunda kalmak beni derinden yaralıyor.
Bir kış gecesi, işten eve dönerken parkta titreyen küçük bir çocukla karşılaştım. O an, hayatımın tüm anlamı değişti; yalnızlığım, korkularım ve geçmişimle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, aile olmanın ne demek olduğunu yeniden öğreniyorum.
Altı yıl boyunca her sabah bir yabancı için kahvaltı bıraktım. Hayatımın en önemli gününde, o yabancının yaptığı şey tüm kasabayı gözyaşlarına boğdu. Bu hikaye, yalnızlık, umut ve beklenmedik bağların hikayesidir.
Bir gece, Ankara yolunda arabamı durdurduğumda hayatımın en zor kararını vermek zorunda kaldım. O an, ailemin geçmişteki sırları ve kendi korkularımla yüzleşmemi sağladı. Şimdi, o geceyi ve sonrasında yaşadıklarımı anlatırken, insanın vicdanı ile korkuları arasında nasıl sıkışıp kalabileceğini sorguluyorum.
Hayatımın en zor günlerinde, annemin hastalığıyla mücadele ederken ailemin dağılmasını ve kendi içimdeki adalet arayışını anlatıyorum. Herkesin bir bedel ödediği, kimsenin tam anlamıyla kazanmadığı bir dönemde, insanın sevdiklerini kaybederken ne kadar yalnız kalabileceğini gördüm. Şimdi, geriye dönüp baktığımda, adil bir anlaşmanın gerçekten mümkün olup olmadığını sorguluyorum.
Bir kış günü, oğlum Emir’le buz pistine gitmemizle başlayan, geçmişin gölgeleriyle yüzleştiğim bir hikaye. Babamla yaşadığım kırgınlıklar, kendi oğlumla olan ilişkimi nasıl etkiledi? Hayatın soğuk yüzünde, aile bağlarını yeniden kurmak mümkün müydü?
Bir sabah mutfağında, hayatımın kırık dökük yanlarını toplarken, evliliğimdeki uzaklığı ve içimdeki yalnızlığı fark ettim. Eşimle aramızdaki sessizliği, kızımız Zeynep’in gülüşünde boğmaya çalışırken, geçmişin yükleri ve bugünün beklentileri arasında sıkışıp kaldım. Bu hikaye, bir kadının evliliğinde görünmezleşmesini ve yeniden kendini bulma çabasını anlatıyor.
Bir parkta karşılaştığım küçük Zeynep’in hikayesiyle kendi çocukluğumun acılarını yeniden yaşadım. Onun ailesinin dağılması, annesinin yurtdışına gitmesi ve yalnızlığı, bana kendi geçmişimi hatırlattı. Psikolog olarak yazdığım blogumda, bu karşılaşmanın bende bıraktığı izleri ve aile bağlarının ne kadar kırılgan olduğunu anlatıyorum.