O akşam, mutfağın loş ışığında oğlum Emir’le sofraya oturduk. Kocam Murat, her zamanki gibi sessiz ve mesafeli, ama bu kez garip bir huzurla yemek hazırlamıştı. Yemeği bitirdikten hemen sonra, ikimiz de bir anda yere yığıldık; ama ben, içimdeki korkuyla gözlerimi kapatıp nefesimi tuttum, bilinçsizmiş gibi davrandım. Murat’ın telefonda, ‘Bitti… İkisi de yakında gidecek,’ dediğini duydum. O an, oğluma fısıldadım: ‘Sakın kıpırdama…’ Sonrasında yaşananlar, hayatımın en büyük şokuydu.