Benim adım Elif. Annem Gülseren’in, gözümün önünde yavaş yavaş hayatımızdan kayboluşunu izlerken, ona ulaşmak için verdiğim mücadeleyi anlatıyorum. Her gün aynı evde, aynı sofrada otururken bile aramızdaki mesafe büyüyor, kelimeler boğazımda düğümleniyor. Bu hikaye, aile içindeki sessiz çatışmaların, yaşlanmanın ve geç kalınmış pişmanlıkların hikayesi.
O gün, annemi huzurevine bırakırken içimde kopan fırtınayı asla unutamayacağım. Kardeşimle aramızdaki çatışmalar, annemin bana bakan gözleri ve içimde büyüyen suçluluk duygusu, hayatımın en zor kararını almama neden oldu. Şimdi, her gece kendime aynı soruyu soruyorum: Doğru olanı mı yaptım, yoksa annemi yalnızlığa mı terk ettim?
Hayatımın ellinci yaşına yaklaşırken, aynada kendime bakıp geçmişin ağırlığıyla yüzleşiyorum. Gençliğimde verdiğim kararlar, ailemin beklentileri ve kendi hayallerim arasında sıkışıp kaldım. Şimdi, yıllar sonra, kendime sormadan edemiyorum: Gerçekten beklenmeye değer miydim?