Yıllar önce oğlunu terk eden bir anne olarak, vicdan azabım ve pişmanlığımın ağırlığıyla yüzleşmek için İstanbul’un kenar mahallesindeki eski apartmana geri döndüm. Kapının önünde elimde titreyen bir mektupla beklerken, geçmişin acı hatıraları ve ailemin bana sırt çevirmesiyle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, oğlumun gözlerinin içine bakmaya cesaretim var mı, yoksa geçmişin gölgesi sonsuza dek peşimi mi bırakacak?
Hayatımın en zor kararını verirken, babamı yalnız bırakmanın eşiğine geldim. İstanbul’un karmaşasında, aile bağları ve kişisel hayaller arasında sıkışıp kaldım. Şimdi geriye dönüp baktığımda, bir anlık ihmalin nelere mal olabileceğini acı bir şekilde anlıyorum.
Bir akşam oğlumun dövüldüğünü öğrenmemle hayatım altüst oldu. Ailem, mahalle baskısı ve vicdanım arasında sıkışıp kaldım. Yaptığımın doğru olduğuna inanıyor muyum, hâlâ bilmiyorum.
Hayatım boyunca annem bildiğim ablamın ölüm döşeğinde bana açıkladığı sır, ailemizi kökünden sarstı. Bu sırrı saklamakla, kardeşlerim arasında huzuru sağlamak arasında sıkışıp kaldım. Her geçen gün vicdanımla, geçmişimle ve ailemin geleceğiyle yüzleşmek zorunda kaldım.
O gün, annemi huzurevine bırakırken içimde kopan fırtınayı, vicdanımla verdiğim savaşı ve annemin gözlerindeki kırgınlığı anlatıyorum. Hayatım, o koridorda annemle vedalaştığım an ikiye ayrıldı: öncesi ve sonrası. Şimdi her gece, o anı tekrar tekrar yaşarken kendime hâlâ soruyorum: Affedilecek miyim?
Babamı kaybettikten sonra annemi yalnız bırakmanın vicdan azabıyla yıllarca yaşadım. Onu İstanbul’daki evime getirdiğimde, her şeyin düzeleceğini sandım ama ailemizdeki eski yaralar ve yeni çatışmalar gün yüzüne çıktı. Şimdi, verdiğim kararın ağırlığı altında ezilirken, annemle aramızdaki mesafeyi gerçekten kapatıp kapatamayacağımı sorguluyorum.
Hayatımın en zor gecesinde, karım Elif ve yeni tanıştığım Derya arasında kalmıştım. Sadakatle tutku arasında sıkışıp, ailemin ve kendi vicdanımın sesini dinlemeye çalıştım. Her seçimim birilerini incitirken, sonunda kim olduğumu ve neyi kaybettiğimi sorguladım.
Annemin hastalığı ilerleyince onu kendi evime aldım, ama işler beklediğim gibi gitmedi. Ailemin ve çevremin baskısı, annemin alışkanlıkları ve kendi hayatım arasında sıkışıp kaldım. Sonunda annemi tekrar köyüne bırakmak zorunda kaldım ve şimdi vicdanımla baş başayım.