Babamın yeniden evlenmesiyle hayatım altüst oldu. Kendi evimde yabancı gibi hissetmeye başladım; yeni üvey kardeşlerimle aramdaki çatışmalar, annemin yokluğunda içimde büyüyen boşluk ve babamın sessizliğiyle baş başa kaldım. Bu hikaye, kaybolan bir yuvanın ve yeniden ayağa kalkma çabamın hikayesidir.
Hayatımın en zor dönemini, ikinci evliliğimde kızımı ve kendimi kabul ettirmeye çalışırken yaşadım. Kayınvalidemin oğluma gösterdiği sevgiyi, kızım Elif’e göstermemesi içimi parçaladı. Ailemdeki bu adaletsizliği değiştirmek için verdiğim mücadele, beni hem güçlendirdi hem de derinden yaraladı.
Kırk yaşına yaklaşırken ikinci evliliğimi yaptım; eşim Murat’ın önceki evliliğinden bir kızı vardı. Kendi çocuğumuzu kucağımıza aldığımızda, ailemizin tamamlandığını sandım. Ama Murat’ın kızı Elif’e olan bağlılığı ve geçmişin gölgesi, yeni hayatımızı altüst etti.
Oğlum Emre’nin hayatına yeni bir kadın ve onun küçük kızı girdiğinde, kendi evimde yabancı gibi hissetmeye başladım. Bir anne olarak oğlumun mutluluğu için çabalarken, yavaş yavaş evimdeki yerimi kaybettiğimi fark ettim. Bu hikaye, aile bağlarının sınandığı, fedakarlık ve aidiyet duygusunun sorgulandığı bir dönemi anlatıyor.
Kendi kanımdan olmasa da kızım gibi sevdiğim Elif’in düğününe davet edilmemek, içimde onulmaz bir yara açtı. Oğlum Murat’ın ikinci evliliğinden gelen bu güzel kız çocuğunu yıllarca bağrıma bastım, ona annelik ettim. Şimdi ise, bir yabancı gibi kapının dışında bırakıldım; insan en çok sevdiklerinden mi incinir?