Kızım Elif’in dokuzuncu yaş gününde, ona güzel bir gün yaşatmak isterken, maddi sıkıntılarım yüzünden büyük bir utanç yaşadım. Hesabı ödeyemediğim o an, bir yabancının beklenmedik yardımıyla hayatımda unutulmaz bir dönüm noktası oldu. O günden sonra, insanlara ve umuda bakışım tamamen değişti.
Kırk yaşında anne oldum ve toplumun bana yapıştırdığı ‘geç anne’ etiketinin ağırlığıyla mücadele ettim. Oğlumun okulunda yaşadığım bir olay, hem anneliğimi hem de kendi kimliğimi sorgulamama sebep oldu. Bu hikaye, geç yaşta annelik, toplumsal baskı ve aile içi çatışmaların gölgesinde kendini bulmaya çalışan bir kadının içsel yolculuğunu anlatıyor.
Benim adım Zeynep Yıldız. Hayatım boyunca ailemin beklentileriyle kendi hayallerim arasında sıkışıp kaldım. Bu hikaye, utancın ve aile baskısının gölgesinde, kendi yolumu bulmaya çalışırken yaşadıklarımı anlatıyor.
Oğlumun yeni hayatında bana yer olmadığını, geçmişimizi ve beni nasıl geride bıraktığını anlatıyorum. Onun başarılarıyla gurur duymak isterken, aramızdaki mesafenin ve utancın bizi nasıl ayırdığını hissediyorum. Bir anne olarak, oğlumun kim olduğunu ve nereden geldiğini unutmasına nasıl dayanabilirim?
Ben, Gülseren Yılmaz, altmış iki yaşında bir büyükanneyim. Torunuma karşı hissetmem gereken sevgiyi hissedemediğimi fark ettiğimde, içimdeki utanç ve korku beni kemirmeye başladı. Bu hikaye, ailemin gözünde iyi bir anne ve büyükanne olma çabam ile kendi duygularımla yüzleşmemin acı dolu yolculuğu.
Bir akşam, İstanbul’un kenar mahallesindeki evimizde çocuklarıma akşam yemeği koyamadığım o geceyi anlatıyorum. Yoksulluk, utanç ve anneliğin sınırlarında dolaşan duygularım, sessizce ağladığım o anlarda içimde büyüdü. Belki siz de, benim gibi, çocuklarınızın aç yattığı gecelerde içinizdeki çaresizliği hissetmişsinizdir.
Benim adım Gülseren. Yıllarca ailem için yaşadım, çocuklarımın mutluluğu için her şeyi göze aldım. Fakat bir gecede, oğlumun bana sırt çevirmesiyle hayatım altüst oldu.