Her sabah aynı saatte, eski apartman dairesinden çıkıyorum. Yıllar önce çocuklarım gitti, eşim vefat etti; yalnızlık ve geçmişin ağırlığıyla baş etmeye çalışıyorum. Bugün, komşum Ayşe Teyze’nin kapısında duyduğum bir çığlık, hayatımda yeni bir dönüm noktası olacak.
Ben Gülten, 76 yaşında bir emekli öğretmenim. Yıllarca çocuklarım ve torunlarım için yaşadım, ama şimdi hepsi çok yakınlarda olmalarına rağmen beni unuttular. En umutsuz anımda hayatımı değiştiren bir olay yaşadım.
67 yaşındayım, yalnız yaşıyorum ve çocuklarımdan beni yanlarına almalarını istiyorum ama reddediyorlar. Her geçen gün yalnızlığım daha da ağırlaşıyor, geçmişin anıları ve bugünün sessizliği arasında sıkışıp kalıyorum. Hayatımın bu noktasında, insanın en çok sevdiklerinden bile nasıl uzak kalabildiğini sorguluyorum.
67 yaşındayım, yalnız yaşıyorum. Çocuklarımdan yardım istiyorum ama onlar bana sırt çeviriyor. Hayatımın bu noktasında ne yapacağımı bilmiyorum, içimdeki boşluk ve çaresizlikle baş etmeye çalışıyorum.