Bir kasvetli Kasım akşamı, eşim Murat’ın telefonunda gördüğüm mesajlar hayatımı altüst etti. O an, evliliğimizin aslında ne kadar kırılgan olduğunu ve yalnızlığın insanı nasıl boğduğunu iliklerime kadar hissettim. Şimdi, yeniden güvenmeyi ve kendimi bulmayı öğrenebilir miyim, bilmiyorum.
Adım Elif Yıldız. İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, eski bir apartmanda yaşıyorum. Dört yıl boyunca sevdiğim adam tarafından kilolarım yüzünden aşağılandım, küçümsendim ve sonunda kendimi kaybettim.
Her şey kayınvalidemin cenazesinde başladı. O gün, ailemizin yıllardır sakladığı sırlar ve kırgınlıklar bir bir ortaya döküldü. Şimdi, eşim ve görümcem arasında kalmışken, vicdanımın sesini dinlemeye çalışıyorum.
Her şey torunumun doğumuyla başladı. Kızım Elif’in anneliğe adım atmasıyla, ben de kendimi bir anda yeniden anne gibi buldum; uykusuz geceler, bez değiştirmeler, mutfakta geçen saatler… Ama bir gün, kendi hayatımın ellerimden kayıp gittiğini fark ettim ve Elif’e, artık sadece onların hizmetçisi olmadığımı söylemek zorunda kaldım.
Bir sabah, hayatımın en büyük sırrını öğrendim. O günden sonra ailemle aramdaki bağlar, inançlarım ve kimliğim sarsıldı. Şimdi, gerçeğin gerçekten gerekli olup olmadığını sorguluyorum.
Babamı kaybetme korkusuyla yüzleştiğim o gece, hayatımın en uzun gecesiydi. Geçmişin yüküyle, pişmanlık ve özlemle dolu bir yolculuğa çıktım. Şimdi, babamın bana bıraktığı sessizliği ve kendi içimdeki boşluğu anlamaya çalışıyorum.
Hayatımın en zor gecesinde, annemle babamın kavgasının ortasında kaldım. O an, ailemin dağılacağını hissettim ve her şeyin değişeceğini biliyordum. Şimdi, geçmişin gölgesinde, kendi yolumu bulmaya çalışıyorum.
Bir sabah, torunum Emir’in gözlerindeki korkuyu gördüğümde, hayatımın en zor kararını vermek zorunda kaldım. Yıllardır sakladığım sırlar, ailemizin üzerine kara bir bulut gibi çökmüştü ve artık kaçacak yerim kalmamıştı. Şimdi, geçmişimle yüzleşip Emir’e gerçekleri anlatmanın zamanı gelmişti.
Kızım ve damadım, torunlarımı bütün yaz bana bıraktı. Emekli maaşımla hem onları doyurmaya hem de eğlendirmeye çalışırken, kendi hayatımın nasıl arka plana itildiğini fark ettim. Modern çocukların bencilliğiyle, yaşlıların yalnızlığı arasında sıkışıp kaldım.
Otuz sekiz yaşındayım, evli değilim, çocuğum yok ve buna rağmen kendimi eksik hissetmiyorum. Ailem ve çevrem sürekli bana evlilik ve çocuk baskısı yaparken, ben kendi hayatımı kurdum, kendi ayaklarım üzerinde durdum. Şimdi ise, toplumun bana biçtiği rolleri sorguluyor ve kendi mutluluğumun peşinden gitmenin bedelini ve ödülünü anlatıyorum.
Bugün, hiçbir şeyin doğrudan canımı yakmadığı ama her şeyin içimi sıktığı o günlerden biriydi. İzmir’in eski Kemeraltı Çarşısı’nda, otobüs durağında elimde sigaram, rüzgardan ateşi korumaya çalışırken, diğer elimle eski bez çantamı sımsıkı tutuyordum. Çantamda ne değerli bir şey vardı, ne de ağır bir yük; ama sanki bütün hayatımın yükü orada asılıydı.
Pazar günü kayınvalidemin evinde yaşanan bir aile yemeği, hayatımın en zor kararlarından birini vermeme sebep oldu. Eşim Emre’nin sessizliğiyle baş başa kalırken, çocuklarımı ve kendimi korumak için sesimi yükseltmek zorunda kaldım. O günden sonra ailemizin dengesi tamamen değişti ve hâlâ doğru mu yaptım diye kendime soruyorum.
