Kendi düğünümde, hiç tanımadığım on iki kişinin gelişiyle hayatımda büyük bir dönüm noktası yaşadım. Yıllarca her sabah bir bankta yatan Hayri Amca’ya götürdüğüm bir tabak börek ve çay, aslında tahmin ettiğimden daha derin izler bırakmıştı. O gün hem kendi vicdanımla hem de ailemin ve toplumun bana biçtiği rollerle yüzleşmek zorunda kaldım.
Bir okulun temizlikçisi olarak başladığım sıradan bir akşam, hayatımın en unutulmaz anına dönüştü. Küçük Zeynep’in tekerlekli sandalyesiyle salona girdiği o an, içimde bir şeyler değişti. Onunla birlikte dans ettiğimizde, sadece ona değil, kendime de umut verdim. O gece, yıllardır taşıdığım yalnızlık ve umutsuzluk duvarlarım bir anda yıkıldı. Şimdi, hayatın küçük mucizelerine daha çok inanıyorum ve sizce de bazen en büyük değişimi en beklenmedik anlarda yaşamıyor muyuz?
