Bir sabah, hayatımın en zor kararını verip evden kaçtım. Yıllarca ailem için kendimden vazgeçmiş, sonunda tükenmiştim. Şimdi, kendi değerimi ve sabrın sınırlarını sorguluyorum.
Oğlumun ve gelinimin dağınıklığıyla başa çıkmaya çalışırken, kendi evimde yabancı gibi hissetmeye başladım. Her gün artan dağınıklık, aile içi huzursuzluk ve tükenmişlik duygusuyla mücadele ettim. Şimdi, bu karmaşanın ortasında kendime ve aileme dair büyük bir sorgulamanın eşiğindeyim.
Bir gece yarısı gelen telefonla hayatım altüst oldu. Babamın hastalığı, ablamla yaşadığım çatışmalar ve kendi tükenmişliğim arasında ailemi bir arada tutmaya çalıştım. Her şeyin neredeyse yolunda göründüğü ama aslında hiçbir şeyin yolunda olmadığı bir dönemde, kendimi ve ailemi yeniden bulmaya çalıştım.
Her hafta sonu, kayınvalidemin evimize gelişiyle başlayan bir maratona dönüşüyor. O, torunuyla oynarken ben mutfakta yemek yapıyor, evi topluyor ve misafirperverliğin yükünü tek başıma taşıyorum. Bu döngüde kendimi kaybediyor, tükenmişliğin eşiğinde buluyorum.
