Oğlumun evliliğinden sonra hayatımda ilk defa kendimi bu kadar dışlanmış hissettim. Gelinim Elif’in bana koyduğu mesafeler, torunumu görememek ve ailemin parçalanıyor oluşu içimi acıttı. Bu hikaye, bir anne ve kayınvalidenin, aile bağları ve sınırlar arasında sıkışıp kalışının hikayesidir.
Bir zamanlar oğlumun dünyasıydım. Şimdi ise, telefonumun sessizliğinde, onun ve torunlarımın sesini bekleyen bir gölgeye dönüştüm. Kendi hayatımın kıyısında, unutulmuşluğun acısıyla yüzleşiyorum.
Hayatım boyunca kızım Elif için çalıştım, didindim. Şimdi yaşlandım, emekli oldum ve ona maddi olarak destek olamıyorum diye beni hayatından çıkardı. Torunumu görememek, kızımın sevgisini kaybetmek, içimde onulmaz bir yara açtı.
Ben Emine, Anadolu’nun küçük bir köyünde yaşayan bir büyükanneyim. Yıllarca tarlada çalışıp üç çocuk büyüttüm, fakat bir gün, torunum Elif’i bir tabak kurabiye ve aile içi yanlış anlamalar yüzünden kaybettim. Şimdi, geçmişte farklı davranıp davranamayacağımı sorguluyorum.
Kızımın bana sırt çevirmesiyle hayatım altüst oldu. Torunumu görememek, içimde büyüyen bir boşluk ve çaresizlik hissi yarattı. Şimdi, geçmişte yaptığım hatalarla yüzleşip kızımla yeniden bağ kurmak için bir yol arıyorum.
Torunumun doğumuyla hayatımda yeni bir sayfa açılacağını sanmıştım. Ancak gelinimin bana karşı soğuk ve mesafeli tavırları, oğlumun arada kalışı ve ailemizin giderek yabancılaşması içimi acıtıyor. Her gün torunumu kucağıma almayı hayal ederken, sadece fotoğraflarla yetinmek zorunda kalmak beni derinden yaralıyor.