Bir akşam, kocam Emre elinde bir zarfla eve geldi. Zarfı açtığımda, annemin bana karşı açtığı nafaka davasının belgeleriyle karşılaştım. O an hissettiğim öfke, şaşkınlık ve hayal kırıklığıyla geçmişimle, ailemle ve kendimle yüzleşmek zorunda kaldım.
Bir sabah parkta yalnız başına oynayan küçük Elif’i gördüğümde, içimde tarifsiz bir acı hissettim. Kendi ailemdeki eksikliklerle yüzleşirken, Elif’e yardım etmeye çalışmak beni ve eşimi beklemediğimiz bir yolculuğa sürükledi. Bu hikaye, bir çocuğun sessiz çığlığını duyup ona el uzatmanın, bazen kendi hayatımızdaki yaraları da açabileceğini anlatıyor.
Hayatımın en karanlık döneminde, yalnız bir anne olarak çaresizliğin pençesindeydim. İnsanların bencilliğine ve ilgisizliğine inancımı kaybetmişken, hiç beklemediğim bir anda bir yabancı bana el uzattı. Bu hikaye, iyiliğin hâlâ var olduğunu ve umudun en beklenmedik anlarda yeşerebileceğini anlatıyor.
Altı yıl boyunca adını bile bilmediğim bir adama her sabah ekmek bıraktım. Hayatımın en mutlu günü olan düğünümde, hiç beklemediğim bir anda on iki asker çıkageldi ve hayatım sonsuza dek değişti. Şimdi geriye dönüp bakınca, iyiliğin ve sessiz fedakârlığın nelere vesile olabileceğini sorguluyorum.
Kardeşim Baran’ın polis şiddeti sonucu hayatını kaybetmesiyle dünyam başıma yıkıldı. Adalet arayışımda ailemle, toplumla ve kendi içimde büyük çatışmalar yaşadım. Bu hikaye, kaybın, öfkenin ve umudun iç içe geçtiği bir yolculuğun anlatısıdır.
Bir kış gecesi, işten eve dönerken parkta titreyen küçük bir çocukla karşılaştım. O an, hayatımın tüm anlamı değişti; yalnızlığım, korkularım ve geçmişimle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, aile olmanın ne demek olduğunu yeniden öğreniyorum.
Bir salı sabahı, İstanbul’un gri sokaklarında, hayatımın akışını değiştiren bir karşılaşma yaşadım. Bir bezginlik anında, bir evsize yardım ettim ve karşılığında bana gizemli bir not verdi. O notu okuduğumda, kendi hayatımla yüzleşmek zorunda kaldım ve ailemle yıllardır süren sessiz çatışmalarım yeniden alevlendi.
Bir göçmen çocuğu olarak, annemle birlikte Türkiye’de yeni bir hayata tutunmaya çalışıyoruz. Her gece gökyüzünün öfkesiyle uyanıyor, korkularımızı ve geçmişimizin acılarını birbirimize sarılarak atlatmaya çalışıyoruz. Bu hikaye, yabancı bir ülkede, yabancı bir dilde, hayatta kalma mücadelesi veren bir çocuğun gözünden anlatılıyor.
Bir akşamüstü Kadıköy vapur iskelesinde, cebimdeki son parayla bir simit alıp aç bir adama uzattım. O an yaptığım iyiliğin, aslında ne kadar yetersiz ve geçici olduğunu, adamın gözlerindeki çaresizlikle anladım. Bu hikaye, bir iyilikle başlayan ama toplumsal gerçeklerle yüzleştiğim bir akşamın hikayesidir.