O sabah her zamankinden daha erken yola çıkmıştım ve okul servisinin içindeki o buz gibi havaya adım attığımda içimde huzursuz bir his vardı. Arka sırada oturan Baran’ın sessizce ağladığını duyunca, kalbimin çarpıntısını hissettim; çocukların arasında genelde çekingen ama sıcak biri olduğundan sessiz gözyaşları dikkatimi çekmişti. Baran ellerini kucağında sıkıca saklamaya çalışıyordu ve ben yaklaştıkça omuzlarını biraz daha büzüştürdü, sanki görünmez olmak istiyordu. Yanına oturup “İyi misin?” diye fısıldadığımda, yüzü daha da soldu ve gözlerini kaçırdı ama ellerini göstermemekte ısrar etti. O elleri nihayet gördüğümde içim acıyla ve öfkeyle doldu; küçük parmakları mosmor, tırnakları kırık, derileri çatlamış ve kanamıştı, sanki günlerdir soğukta çıplak kalmış gibiydi.