Bir gece, apartmanımda yükselen müzik sesiyle başlayan huzursuzluğum, beni geçmişimle ve komşularımla yüzleşmeye itti. O gece yaşananlar, yalnızlığımın ve toplumdan dışlanmışlığımın ne kadar derin olduğunu bir kez daha gösterdi. Şimdi, yaşadıklarımı ve hissettiklerimi sorguluyorum: İnsan gerçekten ait olmadığı bir yerde huzur bulabilir mi?
Neredeyse yetmiş yaşında, yorgun ve yıpranmış bir kadın olarak bir giyim mağazasına adım attığımda, üzerime yapışan bakışlar ve fısıltılarla yüzleşmek zorunda kaldım. Hayatım boyunca biriktirdiğim acılar, yalnızlık ve toplumun önyargılarıyla mücadele ederken, o gün yaşadıklarım bana insanlığın ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha hatırlattı. Bu hikaye, bir poşetin içinde taşınan umutların ve görünmeyen yaraların hikayesidir.
Benim adım Cemil. İstanbul’un kalabalığında, bir apartman dairesinde yalnızlığın ve çaresizliğin ne demek olduğunu öğrendim. Komşularımla yaşadığım bir gürültü kavgası, hayatımı altüst etti ve beni toplumun dışına itti.