Annemin bana ‘Sen bu aileye felaket getirdin!’ diye bağırdığı o anı asla unutamıyorum. Yıllar sonra, annem eve döndüğünde içimdeki umut yeniden yeşermişti ama her şey beklediğim gibi olmadı. Şimdi, geçmişin gölgesinde, ailemizin yaralarını sarmaya çalışıyorum.
Kırk yedi yaşında, beklenmedik bir şekilde hamile kaldım. Ailem ve çevrem bu haberi farklı duygularla karşıladı; bazıları mutluluğumu paylaştı, bazıları ise yargılayıcı ve mesafeli davrandı. Bu süreçte hem aile içi çatışmalarla hem de toplumun önyargılarıyla yüzleşmek zorunda kaldım.
Hayatım boyunca annemin beklentileriyle kendi hayallerim arasında sıkışıp kaldım. Bir gün, artık dayanamayacağımı anladığımda, ona en zor cümlemi söyledim: ‘Anne, eğer seçimime saygı duymazsan, sonsuza dek giderim.’ O andan itibaren ailemle aramdaki bağlar, hayallerim ve kimliğim için verdiğim mücadele bambaşka bir boyut kazandı.
Eski bir Anadolu köyünde, babaannemden kalan harabe evde arkadaşlarımı ağırladım. Onların hayal kırıklığı ve küçümseyici bakışlarıyla yüzleşirken, geçmişimle ve ailemin acı dolu anılarıyla hesaplaştım. Bu evde yeniden mutluluğu bulmak için verdiğim mücadele, beni hem kendimle hem de sevdiklerimle yüzleştirdi.
Çocukluğumun yoksulluğu, sevgisizliği ve yalnızlığıyla büyüdüm. Hayatım boyunca ailemin ilgisizliğiyle mücadele ettim ve kendi değerimi bulmaya çalıştım. Şimdi, geçmişimle yüzleşirken, yaşadıklarımın beni kim yaptığına dair derin bir sorgulama içindeyim.
Hayatım boyunca hiç evlenmedim, çocuk sahibi olmadım. Altmış yaşıma yaklaşırken, yalnızlığın bana neler kattığını ve neler götürdüğünü sorgulamaya başladım. Altı ay önce tanıştığım Elif, hayatımda yeni bir sayfa açmamı sağladı, ama geçmişin gölgeleri ve ailemin beklentileriyle yüzleşmek zorunda kaldım.
Benim adım Gülseren. Elli beş yaşında, İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, yıllardır yalnız yaşayan bir kadınım. Hayatım boyunca taşıdığım en büyük sırrım, doğumumun olduğu gün ortaya çıktı ve ailemle, komşularımla, hatta kendimle yüzleşmek zorunda kaldım.
Hayatım boyunca anneliğin bana yüklediği ağırlıkla mücadele ettim. Kızım Elif’in sessizliğiyle, kendi geçmişimin gölgeleriyle ve ailemin üzerime yüklediği beklentilerle boğuşurken, bir gün her şeyin değişeceğini umdum. Ama umut, bazen en büyük acıyı getiriyor.
Hayatımın en büyük sırrı, çocukluğumdan beri içimde taşıdığım bir aşk ve ailemin üzerimdeki baskısıydı. İstanbul’un arka sokaklarında büyürken, kalbimi saran o mavi damarın peşinden sürüklendim. Bu hikâyede, ailemin beklentileriyle kendi duygularım arasında nasıl parçalandığımı ve sonunda kendim olabilmek için neleri göze aldığımı anlatıyorum.
Yıllar önce oğlunu terk etmek zorunda kalan bir anne olarak, İstanbul’un kenar mahallesindeki eski apartmanın önünde elimde bir mektupla bekliyorum. İçimde pişmanlık, korku ve umut birbirine karışıyor; oğlumun beni affedip affetmeyeceğini bilmiyorum. Bu hikaye, aile bağlarının, toplumsal baskıların ve geçmişin gölgesinde yaşanan bir annenin içsel mücadelesini anlatıyor.
Bir akşam, hayatımın en önemli kararının başkası tarafından verildiğini öğrendim. Ailem, sevgilim ve kendi hayallerim arasında sıkışıp kaldım. Şimdi, kendi yolumu seçmek için cesaret bulmaya çalışıyorum.
Kırk dokuz yaşında, iki yetişkin çocuğu ve sevdiği bir eşi olan bir kadın olarak, hayatımın en büyük ihanetini yaşadım. Eşim, benden genç bir kadını seçerek ailemizi paramparça etti. Bu hikaye, bir kadının yeniden ayağa kalkma mücadelesini ve toplumun kadınlara biçtiği rolleri sorgulamasını anlatıyor.