Bir akşam, eşim Ahmet’e annesinin bizimle yaşayamayacağını söyledim. O an, evliliğimizin ve aile huzurumuzun kaderi değişti. Şimdi, içimde fırtınalar koparken, verdiğim kararın doğru olup olmadığını sorguluyorum.
Her şey, ablamın telefonda bana söylediği o kısa ve gergin cümleyle başladı. Teyzem Nermin ve kuzenim Baran’ın evime taşınacağını öğrendiğimde, bunun hayatımı nasıl altüst edeceğini asla tahmin edemezdim. Şimdi, yıllar sonra hâlâ kendime soruyorum: Acaba başka türlü davranabilir miydim?
Bir sabah, kayınvalidem Zehra Hanım’ın gözlerimin içine bakarak evimi satmamı istemesiyle hayatım altüst oldu. Kendi ailem, anılarım ve huzurum arasında sıkışıp kaldım; onun için her şeyi bırakmamı beklemesiyle içimde fırtınalar koptu. Şimdi, gerçekten kendi hayatımdan vazgeçmeli miyim, yoksa ilk defa kendim için mi bir karar vermeliyim?
