Bir sabah, annemin titreyen elleriyle bana hazırladığı çayın buharında, yoksulluğun kokusunu bir kez daha içime çektim. Babamı hiç tanımadım; annem onun hakkında konuşmazdı, ama bir gün bana, onun başka bir ailesi ve çocukları olduğunu söyledi. Hayatımız boyunca annem ve anneannemle, İstanbul’un kenar mahallelerinde, hayatta kalmak için birbirimize tutunarak yaşadık.
Hayatım boyunca babamın yokluğuyla mücadele ettim. Yıllar sonra ansızın gelen bir mektup, içimdeki yaraları yeniden açtı ve ailemle yüzleşmemi sağladı. Şimdi, geçmişin gölgesinde kendi yolumu bulmaya çalışıyorum.
Bir sabah, karım Elif evi terk ettiğinde, iki küçük kızımla İstanbul’un kalabalığında yapayalnız kaldım. Yıllar sonra, kızlarım Derya ve Zeynep, beklenmedik bir mirasla hayallerini gerçekleştirirken, geçmişin acısı ve ailemizin yarası hâlâ içimizdeydi. Şimdi, başarı ve pişmanlık arasında sıkışıp kalan bir baba olarak, hayatın adaletini sorguluyorum.
