Hayatımın en zor kararını, başkasının çocuğunu kendi evladım gibi sevmek zorunda kaldığımda verdim. Oğlunu kariyer için terk eden bir annenin ardından, ben bu çocuğa sahip çıkmaya çalıştım. Şimdi ise, yaşadıklarımızı ve hissettiklerimi anlatmak istiyorum.
Hayatımın ilk gününden itibaren istenmeyen bir çocuk oldum. Annem doğumdan iki gün sonra beni terk etti, babam ise varlığımla ne yapacağını bilemedi. Yıllar boyunca aile sıcaklığını aradım, kimliğimi bulmaya çalıştım ve sonunda kendi değerimi sorguladığım bir noktaya geldim.
Yıllar önce oğlunu terk etmek zorunda kalan bir anne olarak, İstanbul’un kenar mahallesindeki eski apartmanın önünde elimde bir mektupla bekliyorum. İçimde pişmanlık, korku ve umut birbirine karışıyor; oğlumun beni affedip affetmeyeceğini bilmiyorum. Bu hikaye, aile bağlarının, toplumsal baskıların ve geçmişin gölgesinde yaşanan bir annenin içsel mücadelesini anlatıyor.
Yıllar önce oğlunu terk eden bir anne olarak, vicdan azabım ve pişmanlığımın ağırlığıyla yüzleşmek için İstanbul’un kenar mahallesindeki eski apartmana geri döndüm. Kapının önünde elimde titreyen bir mektupla beklerken, geçmişin acı hatıraları ve ailemin bana sırt çevirmesiyle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, oğlumun gözlerinin içine bakmaya cesaretim var mı, yoksa geçmişin gölgesi sonsuza dek peşimi mi bırakacak?
