Ben Serkan Yıldız, dört çocuk babasıyım ve eşim bizi terk ettiğinden beri yalnız başıma mücadele ediyorum. Bir gece, en büyük oğlum Emir’i kardeşlerine göz kulak olması için evde bıraktım ve o gece yaşananlar hayatımızı altüst etti. Bu hikâye, suçluluk duygusu, aile içi çatışmalar ve ‘İyi bir baba olmak ne demek?’ sorusunun gölgesinde geçen bir hayatın hikâyesidir.
Bir yıl önce dedemin düşüp yatağa mahkûm kalmasıyla hayatım altüst oldu. Onun bakımını üstlenirken sabrım, sevgim ve suçluluk duygularım arasında sıkışıp kaldım. Bu hikâyede, ailemin sessiz yükünü ve kendi içimdeki fırtınayı anlatıyorum.
Dedemin bakımını üstlenmek zorunda kaldığımda, hayatımın en zor sınavına girdiğimi bilmiyordum. Onun acılarına ve huysuzluklarına katlanırken, içimde büyüyen suçluluk ve yorgunlukla baş etmeye çalıştım. Bu hikaye, aile bağları, fedakarlık ve insanın kendi sınırlarını keşfetmesi üzerine bir iç döküş.
Altmış dokuz yaşındayım. İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, eski bir apartman dairesinde oğlumla birlikte yaşıyorum. Hayatım boyunca oğlum için yaşadım, ama şimdi her gece korku ve suçluluk duygusuyla baş başa kalıyorum.
Bir akşam, bakıcılık yaptığım küçük bir çocuk kayboldu sanıldı ve tüm kasaba ayağa kalktı. O an yaşadığım korku, suçluluk ve kasabanın bana bakışını asla unutamayacağım. Bu hikaye, bir yanlış alarmın nasıl hayatımı altüst ettiğini anlatıyor.
Dördüncü çocuğumun doğumuyla birlikte, yıllardır annelikte bildiğimi sandığım her şeyin aslında ne kadar eksik olduğunu fark ettim. Her gün evde yaşanan uykusuzluk, yorgunluk ve suçluluk duygusu arasında sıkışıp kalırken, sonunda bir hata yaptığımı anladım. Şimdi, bu hikayemi paylaşarak başka annelerin de yalnız olmadığını göstermek istiyorum.
Üçüncü katın merdivenlerinde, elimdeki poşetlerle nefes nefese kalmıştım. Oğlum Emir’in kayboluşunun ardından hayatımda hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Her adımda, her sessizlikte, içimde büyüyen suçluluk ve umut arasında sıkışıp kaldım.
Bir öğleden sonra, eski dostum Zeynep ve oğlu Emir’in ani ziyaretiyle hayatım altüst oldu. Sıradan bir ev buluşması, ailemin huzurunu, komşularla ilişkilerimi ve kendi iç dünyamı sarsan bir felakete dönüştü. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı; suçluluk, pişmanlık ve yalnızlıkla yüzleşmek zorunda kaldım.