Babamın ölümünden sonra, annem ve ağabeyimle evimde buluşup mirası konuşmak zorunda kaldık. Masada sadece para değil, yıllardır birikmiş kırgınlıklar, kıskançlıklar ve sevgisizlik de vardı. O gün, ailemizin gerçek yüzüyle yüzleşmek zorunda kaldım.
Artık her şeyin başladığı o akşamı unutamıyorum. Artık bir aile olabileceğimize inanmıştım, ama Artun’un geçmişiyle yüzleşmek sandığımdan daha zordu. Onun kızıyla kuramadığı bağ, bizim hayatımızı da derinden etkiledi.
Babamı kaybettikten sonra annemin yeniden evlenmesiyle hayatım altüst oldu. Üvey ablam Eliza’nın öfkesi ve ailemizdeki huzursuzluk, evimizi bir savaş alanına çevirdi. Her gün, sevgiyle nefret arasında sıkışıp kalan bir çocuk olarak, aile olmanın ne demek olduğunu sorguladım.
Oğlumun hastalığıyla boğuşurken, eski eşimden kalan yaralarım ve ailemin üzerimdeki baskısıyla mücadele ettim. Bir gün hastane çıkışında karşılaştığım yabancı, hayatımda yeni bir umut mu yoksa yeni bir hayal kırıklığı mı olacaktı? Sevgiye tutunmak mı, yoksa sadece oğlum için güçlü kalmak mı gerekiyordu, bunu sorguladım.
Yılbaşı gecesi, oğullarımın gözlerindeki beklentiyi ve kendi yorgunluğumu aynı anda hissettim. Hayatın bana yüklediği yalnız annelik rolüyle, sevgiyi sadece hediyelerle gösterebilir miyim diye sorguladım. Annemle aramızdaki çatışmalar, oğullarımın büyüyen ihtiyaçları ve kendi içimdeki boşluk arasında sıkışıp kaldım.