Annemin bir telefonuyla çocukluğumun gölgesine geri döndüm. Ailemin köy evinde kendimi hep yabancı hissetmiş, misafirlikler ise içimde derin yaralar açmıştı. Bu kez geçmişimle yüzleşmeye ve kendi duygularımla hesaplaşmaya karar verdim.
Küçük mutfağımızda, elimde soğumuş çay bardağıyla otururken, gözyaşlarımı tutmaya çalışıyordum. Dört yıllık evliliğimiz boyunca kendi yuvamızı kurmak için verdiğimiz mücadele, annemin bitmek bilmeyen misafirleriyle gölgelenmişti. Sonunda, annemin bana sormadan evimize getirdiği komşusu bardağı taşıran son damla oldu.
Ben, Meryem, yıllardır İstanbul’da tek başıma yaşıyorum. Evim, akrabalarım ve eski dostlarım için adeta bedava bir pansiyona dönüştü ve sonunda buna dur demek zorunda kaldım. Bu hikaye, aile bağları, sınırlar ve kendi hayatım üzerindeki kontrolümü geri alma mücadelemle ilgili.