Hayatımın en utanç verici anı, nişanlım Emre’nin arkadaşlarının önünde beni küçümsemesiyle başladı. O gece içimde bir şeyler kırıldı ve kendi değerimi herkese, en çok da kendime kanıtlamaya karar verdim. Bu karar, hem gururumu hem de hayatımın yönünü tamamen değiştirdi.
On yedi yaşında hayatın yükünü omuzlarımda hissettim. Babam bizi terk ettiğinde annem hastaydı ve ben ailemi ayakta tutmak için bir kuaförde çalışmaya başladım. Bir gün, sevdiğim adamın arkadaşları arasında beni küçümsemesiyle dünyam başıma yıkıldı; ama ona gerçek gururun ne demek olduğunu gösterdim.
Onun gözünde sadece bir kuafördüm. Ailem dağıldıktan sonra hayatta kalmak için mücadele ettim ve gururumu korumak adına büyük bir bedel ödedim. Şimdi, yaşadıklarımı sorguluyorum: İnsan ne zaman gerçekten kendini bulur?