Her şey kayınvalidemin o cümlesiyle başladı: ‘O zaman tamam, krediyi çekiyoruz.’ Kendi evimde yabancı, kendi hayatımda misafir gibi hissettiğim o an, her şeyin değiştiği andı. Eşyalarımı toplayıp annemin evine dönerken, hem yıkıldım hem de yeniden doğdum.
Üç yıldır eşim Emre ile annemin evinde yaşıyoruz, çünkü yeni aldığımız evin kredisi hayatımızı zorluyor. Annem, her günümüzü eleştirileriyle zehir ediyor; giydiğim elbiselerden, pişirdiğim yemeğe, hatta evliliğimize kadar her şeye karışıyor. Bu evde sabırla ayakta kalmaya çalışırken, kendi mutluluğum için savaşmayı öğreniyorum.
Daha kapıdan girerken burnuma gelen sigara kokusuyla huzurumun kaçacağını hissettim. Ailem, kredi borçları ve bitmeyen sorumluluklar arasında sıkışıp kalmıştım. Bu hikaye, hayallerimin nasıl yavaşça elimden kayıp gittiğinin ve aile içindeki çatışmaların gölgesinde nasıl ezildiğimin hikayesidir.
On bir yıllık evliliğimizde huzuru zor bulmuştuk. Kayınvalidemin, üniversiteye yeni başlayan oğlunu bizim iki odalı evimize yerleştirme ısrarı, ailemizde büyük bir fırtına kopardı. Hem annelik hem eş olmanın yüküyle, kendi sınırlarımı ve ailemin huzurunu korumak için verdiğim mücadeleyi anlatıyorum.