Bir anne olarak, kayınvalidemin sürekli müdahaleleriyle ailemdeki dengeyi korumaya çalışıyorum. Kendi sınırlarımı çizmek ve saygı ile kişisel alan arasında sıkışıp kalmak beni derinden sarsıyor. Bu karmaşada, görev duygusu ile kendime olan saygım arasında kaybolduğumu hissediyorum.
Kendi evimde yabancı gibi hissetmeye başladığım günleri anlatıyorum. Kayınvalidemin evimize sahip çıkması, evliliğimizde derin çatlaklara yol açtı. Şimdi, anahtarın bir sembolden çok daha fazlası olduğunu anlıyorum.
Ben, 70 yaşındaki bir anneanne olarak, kızım Zeynep ve torunum Emir’i görmek için verdiğim mücadelede, damadım Serkan’ın koyduğu katı sınırlarla yüzleşiyorum. Ziyaretlerimin ayda bire ve önceden haber vermeye indirgenmesi, ailemle arama görünmez bir duvar örüyor. Bu sınırları aşmaya çalışırken, ailemizdeki dengeler altüst oluyor ve kendimi hiç beklemediğim bir yalnızlığın içinde buluyorum.