Hastane odasında gözlerimi açtığımda annemin ve babamın sesi yankılandı kulaklarımda: ‘Biraz dayan kızım, gideriz hemen yanında oluruz.’ Ama onlar hiç gelmedi. Yıllardır kendi ailem dediğim insanlar beni ölümle baş başa bırakıp Fransa’ya gitmişlerdi. Yaralarımın acısı bir yana, içimde oluşan o terk edilme hissi beni parçaladı. Kimseye anlatamadığım hayal kırıklığım, hayatımı yeniden kurabilmemin önündeki en büyük engel oldu. Şimdi yıllar sonra, affedebilir miyim, yoksa içimdeki o boşluk hep baki mi kalacak bilemiyorum.