On iki yıl önce, kocam beni başka bir kadın için terk etti. Şimdi, yıllar sonra aniden karşıma çıktı ve içimdeki acı hâlâ dün gibi taze. Bu hikaye, kaybetmenin, yeniden ayağa kalkmanın ve affetmenin ne kadar zor olduğunu anlatıyor.
Bir kasvetli Kasım akşamı, eşim Murat’ın telefonunda gördüğüm mesajlar hayatımı altüst etti. O an, evliliğimizin aslında ne kadar kırılgan olduğunu ve yalnızlığın insanı nasıl boğduğunu iliklerime kadar hissettim. Şimdi, yeniden güvenmeyi ve kendimi bulmayı öğrenebilir miyim, bilmiyorum.
Adım Elif Yıldız. İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, eski bir apartmanda yaşıyorum. Dört yıl boyunca sevdiğim adam tarafından kilolarım yüzünden aşağılandım, küçümsendim ve sonunda kendimi kaybettim.
Her şey torunumun doğumuyla başladı. Kızım Elif’in anneliğe adım atmasıyla, ben de kendimi bir anda yeniden anne gibi buldum; uykusuz geceler, bez değiştirmeler, mutfakta geçen saatler… Ama bir gün, kendi hayatımın ellerimden kayıp gittiğini fark ettim ve Elif’e, artık sadece onların hizmetçisi olmadığımı söylemek zorunda kaldım.
Bugün, hiçbir şeyin doğrudan canımı yakmadığı ama her şeyin içimi sıktığı o günlerden biriydi. İzmir’in eski Kemeraltı Çarşısı’nda, otobüs durağında elimde sigaram, rüzgardan ateşi korumaya çalışırken, diğer elimle eski bez çantamı sımsıkı tutuyordum. Çantamda ne değerli bir şey vardı, ne de ağır bir yük; ama sanki bütün hayatımın yükü orada asılıydı.
Benim adım Elif. Hayatım, Kadir’le evlenip onun ailesinin Üsküdar’daki evine taşındığımda tamamen değişti. Mutlu bir yuva hayaliyle başladığım bu yolculuk, her gün biraz daha yalnızlaştığım, kendimi bulmak için verdiğim sessiz bir mücadeleye dönüştü.
Hayatımın en zor döneminde, eşimin ilk evliliğinden olan kızı Elif’le aramızda beklenmedik bir bağ kuruldu. Başlangıçta ona karşı önyargılıydım, ama yaşadığımız olaylar bizi birbirimize gerçek bir aile yaptı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, aile olmanın kan bağıyla değil, kalple ilgili olduğunu anlıyorum.
Bir hafta sonu kaçamağı için gittiğimiz Sapanca’daki yazlıkta, kayınbiraderim Serkan’ın gelişiyle huzurum altüst oldu. Eşim Murat’ın ona karşı sessiz kalması, ailemizi ve beni derinden sarstı. Şimdi, aile bağları ile kendi mutluluğum arasında sıkışıp kaldım ve ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
Bir sabah, annemin titrek sesiyle uyanırken, içimdeki fırtınanın dinmediğini anladım. Eşim Serkan’ın ihanetiyle sarsılan evliliğimde, hem kendi ailemin hem de kayınvalidemin affetmem için üzerimde kurduğu baskı, beni her geçen gün biraz daha yalnızlaştırdı. Bu süreçte, sadece evliliğimi değil, kendimi de yeniden keşfetmek zorunda kaldım.
O gece hayatım ikiye bölündü: öncesi ve sonrası. Kocam Engin’in bana başka bir kadını sevdiğini itiraf ettiği an, içimdeki her şey yıkıldı. O an ne ağladım, ne de yalvardım; sadece sessizce dinledim ve içimde bir şeylerin değiştiğini hissettim.
Kucağımda minik kızım Elif uyurken, gözlerim pencereden dışarıya dalmıştı. Kocam Emre’nin beni ve Elif’i ansızın terk edişinin ardından, kayınvalidem Şükran Hanım’ın kapıma gelip acımı yüzüme vurmasıyla dünyam altüst oldu. Şimdi, yalnızlığın ve ihanetten doğan acının içinde, kendime ve kızım için bir çıkış yolu arıyorum.
Adım Gülseren Yılmaz, 62 yaşındayım ve ilk defa kendim için nefes alıyorum. Yıllarca eş, anne ve gelin olarak hep başkalarını düşündüm, kendi isteklerimi hep erteledim. Şimdi ise, yılların getirdiği yalnızlık, aile içi çatışmalar ve gözyaşları arasında kendimi bulmanın ne demek olduğunu anlatacağım.
