Hayatımın yirmi iki yılını evliliğime ve aileme adadım. Bir gün, eşimle aramızdaki sessizliğin ve alışkanlığın, içimde büyüyen boşluğu nasıl görünmez kıldığını fark ettim. Şimdi, kendime sormadan edemiyorum: Gerçekten mutlu muyum, yoksa sadece alışkanlıklarımın esiri mi oldum?
Hayatımın sonbaharında, elli yıllık evliliğimin bir yalan üzerine kurulu olduğunu öğrendim. Bu hikaye, İstanbul’un bir kenar mahallesinde, ailemin ve komşularımın arasında yaşadığım ihanetin, yalnızlığın ve yeniden ayağa kalkma çabamın güncesi. Her satırında, bir kadının sessiz çığlığını ve hayata tutunma savaşını bulacaksınız.
Altı yıllık bir ilişkinin ardından, evlilik hayaliyle yanıp tutuşan bir kadın olarak, sevgilim Emre’nin kararsızlığı ve ailemin baskısı arasında kaldım. Küçük bir Anadolu kasabasında geçen bu hikâyede, kendi mutluluğum için mi yoksa başkalarının beklentileri için mi yaşamalıyım sorusuyla yüzleştim. Hayatımın en zor kararını verirken, kalbimle aklım arasında gidip geldim.
Eşyalarımı toplarken, yıllardır içimde biriktirdiğim acılar ve pişmanlıklar gözlerimin önünden geçti. Sessizce gitmek istedim, ama her eşya bana geçmişimizi hatırlattı. Şimdi, geride bırakmaya çalıştığım hayatımın yüküyle yüzleşiyorum.
Bir sabah, annemin gözyaşları ve babamın öfkesiyle uyanıp, hiç tanımadığım bir adamla evlenmeye zorlandım. Hayallerim, üniversite ve özgürlükken, ailemin baskısı ve mahalle dedikoduları arasında sıkışıp kaldım. Şimdi, kendi hayatımı geri kazanmak için mücadele ediyorum.
Kızımın ısrarıyla elli yaşından sonra ilk kez bir randevuya çıktım. Kafede yaşadığım heyecan, geçmişteki acılarım ve ailemin bana yüklediği sorumluluklar arasında sıkışıp kaldım. O gün, hayatımın en zor ama en umut dolu kararını vermek zorunda kaldım.
Beş yıl önce aldığımız evimizde huzurlu bir hayat sürerken, kayınvalidemin aniden bizimle yaşamaya başlamasıyla hayatım altüst oldu. Eşim bu değişikliğe kayıtsız kalırken, ben her gün artan gerginlik ve yalnızlıkla mücadele ettim. Bu hikaye, iki kadının aynı çatı altında verdiği görünmez savaşın ve bir kadının kendi sesini bulma çabasının hikayesidir.
Ben, Gülseren Yılmaz. 67 yaşındayım ve hayatım boyunca hep başkaları için yaşadım. Şimdi, yıllar sonra, kendi sesimi bulmaya çalışırken geçmişin gölgesinde boğuluyorum ve kendime soruyorum: Gerçekten yaşamak için çok mu geç?
Bir sabah, pencereden dışarı bakarken hayatımın ne kadar sessiz ve görünmez olduğunu fark ettim. Annemle aramdaki soğukluk, mahalledeki dedikodular ve kendi içimde büyüyen yalnızlık duygusu beni boğuyordu. Bu hikaye, kendi sesimi bulmaya çalışırken yaşadığım aile çatışmalarını, toplum baskısını ve içsel mücadelelerimi anlatıyor.
Kızım Elif lise diplomasını aldığı gün, yıllardır içimde biriken korku ve umutsuzlukla, kocamdan kaçtım. Herkes beni suçladı, köyde adım çıkmıştı; ama kimse evimizin içinde yaşananları bilmiyordu. Şimdi, geçmişin gölgesinde, doğru mu yaptım diye kendime soruyorum.
Kızımın bana söylediği bir cümleyle hayatımın en derin çatışmasına sürüklendim. Eşim Murat’la yıllardır süren evliliğimizin ardındaki gerçekleri, aşkı ve hayal kırıklıklarını sorguladım. Bu hikaye, bir kadının aile, sadakat ve kendi mutluluğu arasında sıkışıp kalışının öyküsüdür.
Hayatım boyunca sessizliği seçtim, sorunların zamanla çözüleceğine inandım. Fakat eşim Murat’ın ihanetini öğrendiğimde, tüm dünyam başıma yıkıldı. Şimdi, geçmişin gölgesinde kendi sesimi bulmaya çalışıyorum.