Bir Perşembe akşamı, ailemin bana verdiği haberle dünyam başıma yıkıldı. Yıllarca birlikte baktığımız babaannemin evi sadece erkek kardeşime bırakılacaktı. Şimdi adalet ve aile arasında sıkışıp kaldım, içimdeki fırtınayla baş etmeye çalışıyorum.
Bir sabah, banyodan gelen sessizliğin ortasında hayatımın en büyük korkusuyla yüzleştim. Ailemdeki çatlaklar, yıllardır görmezden geldiğim acılar ve toplumun üzerime yüklediği roller arasında sıkışıp kalmıştım. Bu hikaye, bir kadının kendi sesini bulma mücadelesi ve aile içi şiddetin gölgesinde hayatta kalma çabasıdır.
Hayatımın en mutlu günü olacağını sandığım o sabah, annemin gözyaşlarıyla uyanmıştım. Herkes bana masallardaki gibi bir aşkın peşinden gitmemi söyledi ama kimse bana gerçeklerin bu kadar acı olabileceğini anlatmadı. Şimdi, geçmişin gölgesinde, kendi kararlarımın bedelini öderken, içimdeki sesi susturamıyorum: Kaçmalı mıydım, yoksa kalıp savaşmalı mıydım?
Hayatımın en zor anında, Baran’ın gözlerinin içine bakıp ‘Şimdi ne yapacağız?’ diye sordum. Üniversite son sınıfta, beklenmedik bir şekilde hamile kaldım ve ailemin, toplumun baskısı altında ezildim. Bu hikaye, bir kadının kendi ayakları üzerinde durma mücadelesi, aile içi çatışmalar ve Türkiye’de genç kadın olmanın zorlukları üzerine.
Hayatım boyunca sadece anne kimliğimle var oldum, kendi isteklerimi ve hayallerimi hep erteledim. Kızım Elif on altı, oğlum Mert on iki yaşına geldi; onlar büyürken ben kendimi kaybettim. Şimdi, bir kadın olarak var olma hakkım olup olmadığını sorguluyorum.
Adım Rüya. Eşim Emre ve kayınvalidem Nermin Hanım’la Tuz Gölü’ne yaptığımız tatil, aile olma hayallerimi yerle bir etti. Kendi ailemde yabancılaşmanın, sınırlarımı korumanın ve kadın olarak saygı görmenin ne kadar zor olduğunu anlatıyorum. Bu hikaye, bazen her şeyi kaybetme pahasına da olsa kendin olabilmenin bedelini sorguluyor.