Kayınvalidemden gelen ani yemek davetiyle hayatım altüst oldu. Kendi ailemin köydeki sıcak misafirperverliğiyle büyümüş biri olarak, İstanbul’daki bu soğuk sofrada kendimi yabancı hissettim. O gün, aile bağlarının ne kadar kırılgan olabileceğini ve insanın kendini ne kadar yalnız hissedebileceğini anladım.
İstanbul’da dört çocuk annesi olarak, geçim sıkıntısı ve annemin bitmek bilmeyen eleştirileriyle boğuşuyorum. Kendi anneliğimi sorgularken, ailemin dağılmaması için mücadele ediyorum. Her kavga, her gözyaşı ve her sarılışta, kendime hep aynı soruyu soruyorum: Gerçekten iyi bir anne miyim?
Ben, Meryem, yıllardır İstanbul’da tek başıma yaşıyorum. Evim, akrabalarım ve eski dostlarım için adeta bedava bir pansiyona dönüştü ve sonunda buna dur demek zorunda kaldım. Bu hikaye, aile bağları, sınırlar ve kendi hayatım üzerindeki kontrolümü geri alma mücadelemle ilgili.
Hayatımın en zor sabahına gözlerimi açtığımda, her şeyin altüst olacağını bilmiyordum. Annemle aramızdaki sessiz savaş, işsizliğin getirdiği çaresizlik ve İstanbul’un acımasızlığıyla yüzleşmek zorunda kaldım. O gün yaşadıklarım, beni bambaşka bir insan yaptı.