Bir sabah iş yerinde, patronumun gözlerinin içine bakarken, ‘Artık sana ihtiyacımız yok’ sözleriyle dünyam başıma yıkıldı. Zaten yeni boşanmış, oğlumun velayeti için mücadele eden bir anneydim. Hayatımın en zor gününde, ailemin beklentileri, işsizliğin ağırlığı ve toplumun acımasız yargılarıyla yüzleşmek zorunda kaldım.
Hayatımın en zor sabahına gözlerimi açtığımda, her şeyin altüst olacağını bilmiyordum. Annemle aramızdaki sessiz savaş, işsizliğin getirdiği çaresizlik ve İstanbul’un acımasızlığıyla yüzleşmek zorunda kaldım. O gün yaşadıklarım, beni bambaşka bir insan yaptı.
Adım Elif. Bir sabah annemin oğlum Emir için ‘bu çocuk bize yük oldu’ dediğini duydum. İşsizliğin, aile içi çatışmaların ve annelikle ilgili derin sorgulamaların ortasında, hayatımın anlamını ve anneliğimi yeniden keşfetmek zorunda kaldım.
Hayatımın en zor anında, hareketsiz kalmanın beni daha da dibe çektiğini anladım. Annemin hastalığı, ailemin dağılması ve işsizliğin pençesinde boğulurken, bir çıkış yolu aradım. Bu hikaye, umutsuzluğun ortasında bile harekete geçmenin nasıl bir mucizeye dönüşebileceğini anlatıyor.