Adım Gülseren Yılmaz, 62 yaşındayım ve ilk defa kendim için nefes alıyorum. Yıllarca eş, anne ve gelin olarak hep başkalarını düşündüm, kendi isteklerimi hep erteledim. Şimdi ise, yılların getirdiği yalnızlık, aile içi çatışmalar ve gözyaşları arasında kendimi bulmanın ne demek olduğunu anlatacağım.
Hayatımın kırkıncı yılında, ne bir ailem ne de bir çocuğum var. Geçmişte yaptığım seçimlerin ağırlığı altında eziliyorum ve içimdeki pişmanlık her geçen gün büyüyor. Bu hikâyeyi yazıyorum çünkü içimdeki acıyı paylaşmak ve başkalarının da aynı hatalara düşmesini engellemek istiyorum.
Bir kış gecesi, karlar altında yalnız bir çocukla karşılaştığımda hayatımın akışı değişti. Yıllarca aile sıcaklığından uzak, başarıya ve paraya odaklanmış bir adamken, o gece içimdeki boşluğun ne kadar derin olduğunu anladım. Şimdi, geçmişimle yüzleşip gerçek mutluluğun ne olduğunu sorguluyorum.
Adım Burak. Dedemin bana miras bıraktığı eski evi, yük sandığım için aceleyle sattım. Ama bir hafta sonra elime geçen bir mektup, bodrumda saklı bir sırrı ortaya çıkardı ve hayatımın anlamını sorgulamama neden oldu.
Oğlumun okulu kırdığını öğrendiğimde dünyam başıma yıkıldı. Onu cezalandırmak yerine, hayatın gerçek yüzünü görmesi için mahallemizdeki lokantada çalışmasını sağladım. Bu karar ailemizde büyük tartışmalara yol açtı, ama oğlumun gözlerindeki değişimi görmek her şeye değdi.
Hayatım boyunca, etrafımdaki büyüklerin söylediklerini hep kulak ardı ettim. Her biri kendi acısından, kendi tecrübesinden süzülen altı farklı öğüdü duymadım ya da duymak istemedim. Şimdi, geçmişin yankılarıyla yüzleşirken, o sözlerin ağırlığı altında eziliyorum.